กลางคืนลมแรง ใต้ต้นไม้ใหญ่

 

ก้อง – นักศึกษาปี 4 คณะวิศวะ ตัวสูง ผิวแทนจากเล่นบาส หน้าตาคม ๆ แบบผู้ชายไทยทั่วไปแต่มีเสน่ห์แบบเงียบ ๆ

มิ้น – นักศึกษาปี 3 คณะนิเทศฯ ผิวขาวเนียน อกคัพ C เอวคอด สะโพกผาย ผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ชอบแต่งตัวเซ็กซี่แบบไม่โป๊เกิน แต่รู้ว่าตัวเองดึงดูดสายตาได้ดี

ทั้งคู่เจอกันในงานรับน้องปีที่แล้ว ตอนนั้นมิ้นเมา ก้องพาไปนั่งพักที่มุมเงียบ ๆ ใต้ตึกเรียนเก่า แล้วก็จูบกันครั้งแรกแบบไม่ทันตั้งตัว ตั้งแต่นั้นมาทั้งสองก็แอบคบกันเงียบ ๆ เพราะมิ้นมีแฟนเก่าที่ยังไม่ยอมเลิกตามตื้อ ส่วนก้องก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขากำลังเย็ดกับรุ่นน้องดังของคณะ

แต่สิ่งที่ทั้งคู่ชอบเหมือนกันมากที่สุด คือ การเย็ดนอกสถานที่

ไม่ใช่แค่ในรถ หรือระเบียงหอพัก แต่เป็นที่ที่เสี่ยงจริง ๆ ที่อาจมีคนเดินผ่าน ได้ยินเสียง ได้เห็นเงา หรือแย่สุดคือเจอตัว

ครั้งแรกที่ทั้งคู่ลอง outdoor จริงจัง คือคืนวันศุกร์หนึ่ง เดือนตุลาคม อากาศเย็น ลมแรง มหาวิทยาลัยเกือบร้างเพราะใกล้สอบปลายภาค

มิ้นส่งข้อความมาเวลา 22:47

มิ้น: “พี่ก้องอยู่ไหนคะ หนูอยากเจอ”

ก้อง: “ที่ลานจอดรถหลังตึก 15 นั่งรออยู่”

มิ้น: “เดี๋ยวไปหา... อย่าออกไปไหนนะคะ หนูจะเอาให้เสร็จเลยคืนนี้”

ยี่สิบนาทีต่อมา มิ้นเดินมาด้วยชุดเดรสสีดำสั้น ๆ แบบสายเดี่ยวบาง ๆ ด้านล่างไม่ได้ใส่กางเกงในเลย เธอเดินยั่ว ๆ รู้ว่าก้องมองอยู่

“ร้อน ๆ หนูเลยไม่ใส่” เธอพูดเบา ๆ แล้วจับมือก้องลากไปทางด้านหลังตึกเรียนเก่า ซึ่งมีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ลักษณะเป็นต้นยางนาเก่าแก่ ลำต้นใหญ่หลายคนกอดไม่รอบ รอบ ๆ มีพุ่มไม้เตี้ย ๆ บังได้ระดับหนึ่ง

ทั้งคู่ยืนจูบกันใต้ต้นไม้ ลมพัดแรงจนใบไม้ไหวดังซู่ ๆ เสียงคล้ายฝนตกเบา ๆ ก้องกอดมิ้นแน่น มือข้างหนึ่งลูบหลัง มืออีกข้างเลื่อนลงไปลูบก้นกลม ๆ ที่โผล่พ้นชายเดรส

“ไม่มีคนใช่ไหมพี่” มิ้นกระซิบ

นักศึกษาสาวปีหนึ่ง โดนคนงานก่อสร้างรุมในไซต์งานตอนดึก

 

หลังจากลุงโจจับแขนฟ้าไว้แน่น ดึงเธอลงนั่งบนเสื่อผืนใหญ่ที่มุมเพิง คนงานอีกสี่คนก็ขยับเข้ามาล้อมเป็นวงกลมทันที กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นบุหรี่และกลิ่นปูนจาง ๆ ลอยอบอวลในอากาศชื้น ๆ หลังฝนตก เพิงผ้าใบสีเขียวเก่า ๆ สั่นไหวเบา ๆ ตามลมเย็นยามค่ำ ไฟนีออนหลอดเล็กแขวนจากเพดานส่องแสงเหลืองสลัว ทำให้เงาของทุกคนทอดยาวบนพื้นซีเมนต์

ฟ้านั่งก้มหน้า น้ำตาไหลเป็นทาง แต่มือทั้งสองข้างยังถูกจับกุมไว้แน่นโดยลุงโจ

“ถอดเสื้อน้องก่อนเลยดีกว่า” ลุงแดงพูดเสียงแหบ แล้วเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาขาวของฟ้าทีละเม็ดช้า ๆ อย่างจงใจ กระดุมเม็ดแรก เม็ดที่สอง… จนเสื้อเปิดออก เผยยกทรงสีฟ้าอ่อนแบบลูกไม้บาง ๆ ที่รัดรอบอก 34C ให้ตั้งชูเด่นชัด ลุงหนุ่มยิ้มกว้าง แล้วดึงเสื้อออกจากไหล่ทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ตามด้วยยกทรงที่ถูกดึงลงมาพร้อมกัน หัวนมสีชมพูอ่อนแข็งเป็นไตชัดเจนเพราะอากาศเย็นและความตื่นเต้นที่ถูกบังคับ

“สวยชิบหายเลยว่ะ” พี่เอกครางเบา ๆ แล้วก้มลงดูดหัวนมข้างขวาแรง ๆ ลิ้นวนรอบหัวนม ก่อนจะดูดดึงจนฟ้าแอ่นอกโดยไม่ตั้งใจ ครางออกมาเบา ๆ “อ๊ะ… อย่า… เสียว…”

ลุงแดงไม่รอช้า มือหยาบกร้านล้วงเข้าใต้กระโปรง ดึงขอบกางเกงในสีฟ้าลายลูกไม้ลงช้า ๆ จนถึงข้อเท้า ร่องหีของฟ้าปรากฏชัดเจน ผิวสีชมพูอ่อน เริ่มมีน้ำเงี่ยนซึมออกมาเป็นเม็ดเล็ก ๆ เพราะถูกเลียและถูกสัมผัสตั้งแต่เมื่อครู่ ลุงแดงใช้สองนิ้วแหวกร่องออก แล้วก้มลงเลียตั้งแต่รูตูดขึ้นมาถึง clit ในคราวเดียว ลิ้นหยาบ ๆ ถูแรง ๆ จนฟ้าสะดุ้งทั้งตัว

นักศึกษาสาวปีหนึ่ง โดนคนงานก่อสร้างรุมในไซต์งานตอนดึก

 

ชื่อน้องฟ้า อายุ 18 ปีเต็ม นักศึกษาปี 1 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดังแถวรังสิต

ตัวเล็ก ผิวขาวเนียน อก 34C เอวคอด สะโพกผายแบบน่ากอด เวลาใส่เสื้อนักศึกษาสีขาวรัดรูปกับกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย จะเห็นขาเรียวยาวชัดเจน

ฟ้าเป็นเด็กบ้านนอกเพิ่งขึ้นกรุงเทพฯ เรียนปีแรก ยังไม่ค่อยรู้จักโลกมากนัก แต่หน้าตาน่ารัก ยิ้มหวาน ทำให้ใคร ๆ ก็อยากเข้าใกล้

ตึกเรียนคณะใหม่ของมหา’ลัยกำลังก่อสร้างอยู่ข้างหลังตึกเรียนเก่า เป็นตึกเรียนสูง 12 ชั้น ไซต์งานกว้างขวาง มีรั้วกั้นเหล็กสูง แต่มีช่องรั้วด้านหลังที่คนงานชอบใช้เป็นทางลัดเข้าออก

ทุกเย็นหลังเลิกเรียน ฟ้ามักจะเดินลัดผ่านไซต์งานเพื่อกลับหอเร็ว ๆ เพราะประตูหน้าตึกปิดแล้ว ต้องเดินอ้อมไกล

วันนั้นเป็นวันศุกร์ ฝนเพิ่งหยุดตก อากาศชื้น ๆ เย็นลงเล็กน้อย

ฟ้าใส่เสื้อนักศึกษาขาวบาง ๆ เพราะวันนี้ร้อน กระโปรงสั้นสีน้ำเงินเข้ม ถุงน่องขาวบาง ๆ รองเท้าผ้าใบสีขาว

เธอสะพายเป้ใบเล็ก เดินลัดผ่านไซต์งานตามเคย แต่คราวนี้คนงานยังไม่เลิกงานหมด

ไฟสปอตไลต์ส่องสว่างทั่วบริเวณ มีเสียงเครื่องจักรเบา ๆ ดังอยู่ไกล ๆ

ฟ้าเดินผ่านกองเหล็กเส้นกับกองปูน แล้วได้ยินเสียงผู้ชายคุยกันดัง ๆ

“เฮ้ย... นั่นเด็ก ม. นักศึกษาสาว ๆ ว่ะ” เสียงทุ้ม ๆ ดังขึ้น

ฟ้าหันไปมอง เห็นกลุ่มคนงาน 5 คนยืนสูบบุหรี่อยู่ใต้เพิงพักคนงาน

ทั้งหมดตัวใหญ่ ผิวคล้ำจากแดด หุ่นแน่นจากการยกของหนักทุกวัน อายุประมาณ 30-45 ปี

หัวหน้าคนงานชื่อลุงโจ วัย 45 หุ่นใหญ่ กล้ามแขนปูด เสื้อยืดขาด ๆ เหงื่อชุ่ม

ข้าง ๆ มีลุงแดง วัย 38 ผอมแต่แขนยาว ของแข็งยาวผิดปกติตามคำเล่าลือของคนงาน

ลุงหนุ่ม วัย 32 หุ่นนักเพาะกาย กล้ามอกแน่น

พี่เอก วัย 29 หน้าตาคม ผิวแทน

และน้องใหม่ชื่อต้น วัย 26 หุ่นสมส่วน ยังดูเด็กหน่อย

ฟ้าพยายามเดินเร็วขึ้น แต่ลุงโจตะโกนเรียก

เรื่องเสียว: ห้องเรียนหลังเลิกเรียน

 

ชื่อน้องมิว อายุ 18 ปี นักศึกษาปี 1 คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแถวกรุงเทพฯ

ตัวเล็ก หุ่นบาง ผิวขาวเนียน อกขนาด 32B แต่ตั้งชูชัดเจนมาก เวลาใส่เสื้อนักศึกษาสีขาวบาง ๆ จะเห็นขอบยกทรงสีอ่อน ๆ ชัดเจน

กระโปรงนักศึกษาที่ยาวแค่เหนือเข่าเล็กน้อย เวลาเดินสะโพกโยกเบา ๆ ทำให้หนุ่ม ๆ ในคณะมองตามเป็นแถว

แต่คนที่มองเธอ “ต่างออกไป” คือ อาจารย์สมชาย

อาจารย์สมชาย วัย 60 ปีเต็ม อาจารย์ประจำวิชา “พื้นฐานการสื่อสารมวลชน” ผู้มีประสบการณ์สอนมาเกือบ 35 ปี

ตัวสูงผอม ผมหงอกเกือบทั้งหัว แว่นหนาเตอะ หน้าตาดูเคร่งขรึมแบบอาจารย์สมัยเก่า แต่ใคร ๆ ก็รู้ว่าใต้กางเกงสแลคสีเทานั้น ยัง “แข็งแรง” ผิดปกติสำหรับวัย 60

วันนั้นเป็นวันพุธ บ่ายสามโมงครึ่ง

คาบเรียนของอาจารย์สมชายเพิ่งจบ นักศึกษาส่วนใหญ่รีบเก็บของออกจากห้องเรียน 3101 ทันที

เหลือเพียงมิวที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด ยังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างในสมุดต่อ

อาจารย์สมชายเดินลงจากแท่น แล้วปิดประตูห้องเรียนดังปัง

เสียงกลอนดัง “แกร๊ก” ชัดเจน

“มิว ยังไม่กลับอีกเหรอ” เสียงอาจารย์ทุ้มต่ำดังขึ้น

มิวสะดุ้ง หันมอง “ค่ะอาจารย์... หนูขอถามเพิ่มอีกนิดเกี่ยวกับ assignment ค่ะ”

อาจารย์ยิ้มมุมปาก เดินมาช้า ๆ แล้วนั่งลงข้าง ๆ เธอ บนเก้าอี้นักศึกษาเดียวกัน

กลิ่นน้ำยาซักผ้าเก่า ๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยมาแตะจมูกมิว

“ถามมาเลย” เขาพูด มือข้างหนึ่งวางบนต้นขาของมิวเบา ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ

นักศึกษาสาว โดนวินมอเตอร์ไซค์

 

ตอนที่ 1 – วินมอเตอร์ไซค์คืนฝนตก

ชื่อแนน 20 ปี นักศึกษาปี 3 คณะนิเทศฯ ม.ดังแถวบางนา หุ่นดี ผิวขาว อก 34 น้ำหนัก 48 หน้าตาน่ารักแบบใส ๆ แต่ชอบแต่งตัวเซ็กซี่หน่อย ชุดนักศึกษากระโปรงสั้นเหนือเข่า เสื้อรัดรูป

คืนวันศุกร์ ฝนตกหนัก แนนรีบกลับหอ แต่รถเมล์เลิกแล้ว เลยต้องขึ้นวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอย

คนขับชื่อพี่เอก วัย 38 หุ่นแน่น จากการขับวินทุกวัน ผิวคล้ำ กล้ามแขนใหญ่ เขามองแนนตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว สายตาจ้องกระโปรงที่เปียกฝนจนเห็นขอบกางเกงในสีขาว

“เปียกหมดเลยนะน้อง” พี่เอกพูดเสียงทุ้ม ขณะขับช้า ๆ ฝนยังตกหนัก

“ค่ะพี่ ฝนแรงจัง” แนนตอบ ยิ้มเก้อ ๆ

ถึงหอแล้ว พี่เอกจอดรถหน้าตึก แต่ไม่ยอมให้ลงทันที

“น้อง… พี่ขับมาส่งฟรีไม่ได้นะ ต้องมีค่าตอบแทนหน่อย” เขาหันมามอง ยิ้มมุมปาก

แนนงง “ค่ะ? เท่าไหร่คะ”

พี่เอกจับมือแนนวางที่เป้ากางเกงตัวเอง “ไม่เอาเงินหรอก… เอาแบบนี้”

แนนตกใจ แต่ฝนยังตกหนัก หอเงียบมาก ไม่มีใครเห็น พี่เอกดึงแนนลงมานั่งซ้อนท้าย แล้วยกกระโปรงขึ้น ดึงกางเกงในลงข้างเดียว

“พี่… อย่านะคะ” แนนพูดเบา ๆ แต่ตัวสั่น

พี่เอกไม่ฟัง ดึงซิปกางเกงลง ของแข็งใหญ่ยาวเด้งออกมา เขาจับแนนยกสะโพกขึ้นเล็กน้อย แล้วดันเข้าไปช้า ๆ

“อ๊าาา… เจ็บค่ะพี่” แนนร้อง แต่พี่เอกกระแทกเข้าไปจนสุด

คืนที่ถูกเพื่อนสามคนรุมโทรมในคอนโด

ชื่อฉันแพร 24 ปี ทำงานออฟฟิศบริษัทโฆษณาเล็ก ๆ ในกรุงเทพฯ หน้าตาไม่ถึงกับสวยมาก แต่หุ่นดี อก 34C เอวคอด สะโพกผาย เพื่อน ๆ ในกลุ่มชอบแซวว่าฉัน “น่าหมอนวด” อยู่บ่อย ๆ

คืนนั้นเป็นวันศุกร์ ฉันเพิ่งเลิกงานดึกเพราะต้องแก้งานด่วน กลับถึงคอนโดตอนตีหนึ่งกว่า ๆ เพื่อนสนิทสามคน—ต้น (เพื่อนม.ปลาย), เอก (เพื่อนมหาลัย), และโจ้ (เพื่อนที่ทำงานด้วยกัน)—นัดมาดื่มที่ห้องฉัน บอกว่าจะมาปลอบใจเพราะฉันเพิ่งเลิกกับแฟนเก่าได้สองอาทิตย์

ฉันเปิดประตูให้ พวกเขามาพร้อมเหล้าเบียร์กับของกินเล่น เริ่มดื่มกันตั้งแต่หัวค่ำ บรรยากาศสนุกสนาน ต้นเล่นเพลงดัง เอกเต้นโง่ ๆ โจ้ก็แกล้งจับมือฉันเต้นด้วย ฉันเมาเร็วเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน ดื่มไปสักพักก็เริ่มมึน ๆ หัว

“แพรเมาแล้วป่ะวะ” ต้นถาม ยิ้ม ๆ แล้วเอามือลูบหลังฉันเบา ๆ

“ยังไหวอยู่” ฉันตอบ แต่จริง ๆ ตาพร่ามัวแล้ว

เอกเดินมาจากด้านหลัง โอบไหล่ฉันแน่น “วันนี้เรามาปลอบใจแพรให้หายเศร้ากันดีกว่า” เขาพูดเสียงทุ้ม แล้วก้มลงจูบคอฉันเบา ๆ

ฉันสะดุ้ง แต่เมาเกินกว่าจะผลักออก “เฮ้ยยย อย่าทำแบบนี้สิ” ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน

ต้นกับโจ้หันมามองหน้ากัน แล้วยิ้มแบบรู้กัน

ชื่อเรื่อง: ครั้งแรกที่ห้องพักนิสิต

คืนวันศุกร์ หอพักนิสิตหญิงชั้น 8 เงียบสงัด  

เพื่อนร่วมห้องทั้งหมดออกไปปาร์ตี้ข้างนอก เหลือแค่ “มิ้นต์” นักศึกษาปี 1 คณะนิเทศฯ คนเดียวในห้อง  

ผิวขาวเนียน ตัวเล็ก อกไม่ใหญ่แต่ตั้งชู หน้าตาน่ารักแบบใส ๆ ผมยาวตรงดำสนิท  

เธอใส่เสื้อยืดตัวบางสีขาวกับกางเกงขาสั้นผ้าฝ้ายตัวเดียว ไม่มีอะไรรองข้างใน เพราะคิดว่าคืนนี้อยู่คนเดียว

ประมาณตีหนึ่ง ประตูห้องถูกเคาะเบา ๆ  

มิ้นต์เปิดประตูออกไปเล็กน้อย แล้วเห็น “พี่เติร์ก” รุ่นพี่ปี 4 คณะเดียวกัน ยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง  

สูงกว่าเธอเกือบหัวหนึ่ง ตัวใหญ่ ไหล่กว้าง หน้าตาคมเข้มแบบผู้ชายที่สาว ๆ ในคณะแอบชอบกันเยอะ

“พี่เติร์ก… มาทำไมดึก ๆ คะ” มิ้นต์ถามเสียงเบา หน้าแดงเล็กน้อย เพราะเคยแอบชอบพี่คนนี้มาตั้งแต่เปิดเทอม

“เพื่อนมิ้นต์บอกว่าคืนนี้ห้องว่าง… พี่เลยแวะมาคุยกันหน่อย” เขาตอบเสียงนุ่ม เดินก้าวเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูกลอนทันที

มิ้นต์ใจเต้นแรง แต่ไม่ได้ห้าม  

เธอเดินถอยหลังไปนั่งที่ขอบเตียง พี่เติร์กตามมานั่งข้าง ๆ ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นตัวผู้ที่คุ้นเคย

“พี่… หนูไม่เคย…” มิ้นต์พูดไม่จบ เพราะพี่เติร์กก้มลงจูบเธอเบา ๆ ก่อน  

จูบครั้งแรกของเธอ อ่อนโยนแต่ค่อย ๆ เร่งร้อน ลิ้นสอดเข้ามาให้เธอเรียนรู้ตาม

มือใหญ่ของเขาเลื่อนขึ้นลูบเอวเธอผ่านเสื้อยืดบาง แล้วค่อย ๆ ยกชายเสื้อขึ้น  

มิ้นต์ตัวสั่น แต่ยกแขนให้เขาถอดเสื้อออก  

ชื่อเรื่อง: เหงื่อใต้ต้นมะขาม ตอนที่ 3: เสียงรถยนต์ในความมืด

 

หลังจากคืนที่สระว่ายน้ำผ่านไปเพียงสองวัน

คุณผู้ชายโทรมาบอกว่าจะกลับเร็วกว่ากำหนด หนึ่งวันเต็ม แต่คุณนายวิภาคิดว่า “หนึ่งวัน” ยังเหลือเวลาอีกทั้งคืนวันอาทิตย์ เธอจึงส่งข้อความหาเอกตอนตีหนึ่ง

[วิภา]: มาหาฉันที่ห้องนอนใหญ่ เดี๋ยวนี้ ประตูหลังเปิดไว้ คุณผู้ชายยังไม่ถึงจนถึงพรุ่งนี้เช้า

เอกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความอยากที่สะสมมาตลอดสองวันทำให้เขาตัดสินใจ เขาเดินเงียบ ๆ ผ่านสวนหลังบ้าน ขึ้นบันไดหลังบ้านที่ไม่ค่อยมีใครใช้ กลิ่นเหงื่อและกลิ่นตัวผู้ยังติดตัวจากงานช่วงเย็น

เมื่อเปิดประตูห้องนอนใหญ่เข้าไป คุณนายวิภายืนรออยู่กลางห้อง ใส่ชุดนอนผ้าไหมบางสีงาช้าง ตัวหลวมจนเห็นเงาร่างเพรียวข้างในชัดเจน เธอไม่พูดอะไร เดินตรงมาดึงเสื้อยืดเปียกเหงื่อของเอกออกทิ้ง แล้วผลักเขาลงไปนอนบนเตียง king-size ที่นอนนุ่มมาก

“วันนี้ฉันอยากขย่มนายเอง” เธอกระซิบ ขณะที่ถอดกางเกงขาสั้นของเขาลง ของใหญ่เด้งขึ้นมาตั้งชัน ใหญ่และร้อนผ่าวเหมือนทุกครั้ง

วิภาขึ้นคร่อมทันที ไม่รอให้หล่อลื่นเพิ่ม เธอจับลำใหญ่จ่อที่ช่องทางตัวเองที่เปียกชุ่มอยู่แล้ว แล้วค่อย ๆ กดสะโพกลง หัวใหญ่ฝ่าชั้นเนื้อเข้าไปช้า ๆ จนเธอครางออกมาเบา ๆ

“อ๊าา… ใหญ่ทุกครั้งเลย… ชินไม่ได้จริง ๆ”

ชื่อเรื่อง: เหงื่อใต้ต้นมะขาม ตอนที่ 2: กลางคืนใต้แสงจันทร์ที่สระว่ายน้ำ

คืนวันเสาร์ บ้านหลังใหญ่เงียบสงัด

คุณผู้ชายเดินทางไปประชุมต่างจังหวัดตั้งแต่บ่ายสองวันก่อน จะกลับวันจันทร์เช้า ไฟในบ้านดับเกือบหมด เหลือแค่ไฟใต้สระว่ายน้ำสีฟ้าอ่อนส่องสว่างขึ้นมาจากใต้น้ำ สะท้อนกับผิวน้ำนิ่ง ๆ และแสงจันทร์เต็มดวงที่ลอยอยู่เหนือสวนหลังบ้าน

คุณนายวิภาเดินออกมาจากบ้านในชุดว่ายน้ำวันพีซสีดำบางเฉียบ เนื้อผ้าบางจนเห็นสีผิวขาวเนียนผ่านแสงจันทร์ ชายชุดสั้นจรดกลางต้นขา ด้านหลังเปิดหลังเกือบถึงก้น หน้าอกยกสูงจากแบบคัพที่ยกกระชับ เธอเดินช้า ๆ ไปที่ขอบสระ มองไปรอบ ๆ เพื่อเช็คว่าไม่มีใคร แล้วยกมือโบกเบา ๆ ไปทางโรงเก็บของ

เอกเดินออกมาจากมุมมืด ตัวเปลือยท่อนบน เหงื่อจากงานวันนี้ยังไม่แห้งสนิท กล้ามเนื้อไหล่และหน้าอกเปียกชุ่มสะท้อนแสงจันทร์ กางเกงขาสั้นตัวเก่าที่เขาใส่มาทั้งวันตุงขึ้นเห็นชัดเจนตั้งแต่เห็นคุณนายยืนอยู่ตรงนั้น

“คุณนายเรียกผมมาทำอะไรตอนดึก ๆ แบบนี้ครับ” เอกถามเสียงทุ้มต่ำ แต่เดินตรงมาหาโดยไม่ลังเล

วิภาไม่ตอบด้วยคำพูด เธอถอยหลังลงไปในสระน้ำทีละก้าว น้ำเย็นจัดแตะผิว ทำให้หัวนมแข็งเป็นไตชัดเจนใต้ผ้าบาง เมื่อน้ำถึงอก เธอยกมือขึ้นปลดสายบ่า ชุดว่ายน้ำเลื่อนลงไปกองที่ข้อศอก เผยให้เห็นหน้าอกกลมเต่งตึง หัวนมสีชมพูเข้มชูชันเพราะความเย็นและความตื่นเต้น

“ลงมาในน้ำสิคะ… ฉันอยากให้เหงื่อของนายเปียกผสมกับน้ำสระ” เธอกระซิบ เสียงหวานแต่สั่งการ

เอกถอดกางเกงขาสั้นออกทันที ของใหญ่ยาว 19 ซม. เด้งขึ้นมาตั้งชัน เส้นเลือดปูดโปนรอบลำ ปลายแดงฉ่ำน้ำเงี่ยนผสมเหงื่อ เขากระโดดลงสระ น้ำกระจายสูงจนเปียกตัวคุณนายทั้งตัว

ชื่อเรื่อง: เหงื่อใต้ต้นมะขาม

 

บ้านหลังใหญ่ย่านบางนา บ่ายสามโมงกว่า

แดดร้อนแผดเผาจนอากาศในสวนหลังบ้านเหมือนจะเดือด คุณนายวิภา วัย 38 ปี ผิวขาวเนียนราวกับไม่เคยโดนแดด ใส่เดรสผ้าฝ้ายบางสีครีมตัวสั้นจรดกลางต้นขา ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ มือถือแก้วน้ำมะนาวเย็นจิบช้า ๆ

สายตาคุณนายจับจ้องไปที่คนสวนคนใหม่ — ชายหนุ่มชื่อเอก อายุราว 28 ปี สูงเกือบ 190 ซม. ไหล่กว้าง หน้าอกหนา กล้ามแขนและท้องเป็นมัด ๆ เหงื่อไหลโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อกล้ามสีเทาเปียกชุ่มแนบเนื้อจนเห็นเส้นกล้ามทุกเส้น กางเกงขาสั้นตัวเก่าที่ตัดเองสั้นจนเห็นต้นขาใหญ่แน่น

เอกกำลังตัดกิ่งไม้สูง ๆ ด้วยเลื่อยมือ ทุกครั้งที่ยกแขน กล้ามเนื้อหลังและไหล่จะเกร็งเป็นมัด เหงื่อไหลย้อยลงตามร่องอก ลงไปตามหน้าท้องหกแพ็ค แล้วหายเข้าไปในขอบกางเกง

คุณนายกลืนน้ำลายเอื๊อกเบา ๆ เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรคิดอะไร แต่ภาพนั้นมันช่าง… ดิบเถื่อนเกินกว่าจะละสายตาได้

“เอกคะ” เธอเรียกเสียงหวาน แต่แฝงความสั่งการ

เอกหันมามอง วางเลื่อยลง แล้วเดินตรงมาหา เหงื่อยังไหลไม่หยุด ใบหน้าแดงก่ำจากแดดและความเหนื่อย

“เรียกผมเหรอครับคุณนาย” เสียงทุ้มต่ำ สุภาพ แต่สายตากลับจ้องตรงมาที่หน้าอกคุณนายที่ยกขึ้นลงตามลมหายใจถี่

“ร้อนมากเลยใช่ไหมคะ มา ดื่มน้ำก่อน” คุณนายยื่นแก้วน้ำมะนาวให้ แต่จงใจทำแก้วหล่นลงพื้นน้ำกระจาย

“โอ๊ย ขอโทษค่ะ เปียกหมดเลย” เธอรีบก้มลงเช็ดน้ำที่กระเด็นเปื้อนกางเกงเอก แต่จริง ๆ แล้วมือเธอจงใจลูบผ่านเป้ากางเกงที่ตุงขึ้นมาเห็นชัด

เอกเกร็งตัวทันที หายใจเข้าลึก

“คุณนาย… ระวังครับ” เขาพูดเสียงแหบ แต่ไม่ได้ถอยหนี

คุณนายเงยหน้ามองขึ้น ตาเป็นประกาย

“ระวังอะไรคะ… หรือว่าร้อนจนควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว?”

เธอลุกขึ้น จับมือเอกที่ยังเปียกเหงื่อ แล้วพาเดินเข้าไปในโรงเก็บของหลังสวน — ที่มืด ๆ เย็น ๆ มีกลิ่นหญ้าแห้งผสมกลิ่นน้ำมันเครื่อง

พอประตูปิดลง คุณนายผลักเอกให้พิงกำแพงไม้ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้า มือเรียวเล็กดึงกางเกงขาสั้นของเขาลงทันที

ของใหญ่ที่เด้งออกมานั้นทำให้คุณนายตาเบิกกว้าง ยาวประมาณ 19 ซม. เส้นเลือดปูดโปนรอบลำ ใหญ่จนมือเธอจับไม่รอบ ปลายแดงฉ่ำน้ำเงี่ยนผสมเหงื่อ

“พระเจ้า… ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอคะ” เธอกระซิบ ก่อนก้มลงเลียจากโคนขึ้นไปปลายช้า ๆ

เอกครางในลำคอ มือใหญ่จับผมคุณนายไว้หลวม ๆ

“คุณนาย… ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ… ถ้าคุณผู้ชายรู้—”

“เงียบ” คุณนายตวาดเบา ๆ แล้วดูดหัวใหญ่เข้าไปเต็มปาก พยายามกลืนให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังไม่ถึงครึ่งลำ

เธอดูดแรง ใช้ลิ้นวนรอบหัว แล้วใช้สองมือชักส่วนที่เหลือไปมา เอกเกร็งขา เหงื่อใหม่ไหลย้อยลงมาตามหน้าท้องลงไปโดนผมคุณนาย

“คุณนาย… เสียวว่ะ… กู… ผมจะ—”

คุณนายถอนปากออก ยืนขึ้น แล้วหันหลังให้ จับชายเดรสยกขึ้นถึงเอว ไม่มีกางเกงในเหมือนที่เอกคาดไว้ ตรงนั้นเปียกแฉะจนน้ำเงี่ยนไหลย้อยลงมาตามต้นขาขาวเนียน

“เย็ดฉันสิ… เร็ว ๆ เข้า” เธอสั่งเสียงสั่น

เอกไม่รอแล้ว เขาจับสะโพกคุณนายทั้งสองข้าง ยกขึ้นเล็กน้อย แล้ววางหัวใหญ่แนบช่องทางแคบที่บีบตัวเองแน่น เหงื่อจากตัวเขาหยดลงหลังคุณนายเป็นหยด ๆ

เขาดันเข้าไปช้า ๆ แต่หนักแน่น คุณนายร้องครางออกมา กัดแขนตัวเองแน่น

“อ๊าาา… ใหญ่เกิน… ช้า ๆ นะคะ…”

แต่เอกกลับดันสุดโคนในครั้งเดียว ทั้งคู่ครางออกมาพร้อมกัน

เขาเริ่มขยับสะโพก กระแทกแรงและลึก ทุกครั้งที่ชนกันดังตั่บ ๆ เหงื่อจากตัวเอกไหลย้อยลงหลังคุณนาย ผสมกับน้ำเงี่ยนที่ไหลย้อยลงมาตามต้นขาเธอ

“คุณนาย… ฟิตชิบหาย… กู… ผมทนไม่ไหวแล้ว” เอกพูดเสียงแหบ เร่งจังหวะเร็วขึ้น

คุณนายยกสะโพกขึ้นรับทุกแรงกระแทก มือหนึ่งยันกำแพง อีกมือเลื่อนลงไปชักจุด敏感ของตัวเอง

“แรงกว่านี้… เย็ดฉันแรง ๆ … ใส่ข้างในเลยนะคะ” เธอร้องเสียงสั่น

เอกคำรามในลำคอ กระแทกแรงสุด ๆ จนโรงเก็บของสั่นเล็กน้อย ไม่ถึงสองนาที คุณนายตัวเกร็ง น้ำเงี่ยนพุ่งแรงลงพื้นไม้

“อ๊าาา… แตกแล้วววว”

เอกตามมาติด ๆ กระแทกแรงสี่ห้าครั้งสุดท้าย แล้วปล่อยน้ำร้อน ๆ พุ่งเข้าไปข้างในคุณนายอย่างแรงจนล้นย้อยลงมาตามต้นขาเธอ

ทั้งคู่หอบหายใจ หยุดนิ่งอยู่อย่างนั้น เอกยังกอดคุณนายจากด้านหลัง ของใหญ่ที่ยังค้างข้างในค่อย ๆ อ่อนลง แต่ยังเต็มแน่น

คุณนายหันหน้ามาเล็กน้อย หน้าแดงก่ำ ยิ้มอ่อน

“พรุ่งนี้… มาช่วยตัดหญ้าตอนบ่ายสามอีกนะคะ” เธอกระซิบ “แต่คราวนี้… ฉันจะไม่ใส่กางเกงในอีกแล้ว”

เอกยิ้มมุมปาก มือใหญ่บีบสะโพกเธอเบา ๆ

“ครับคุณนาย… ผมจะทำให้สวนหลังบ้าน… สะอาดและ… เปียกชุ่มทุกวันเลยครับ”

แดดยังร้อนอยู่ข้างนอก แต่ในโรงเก็บของหลังบ้าน ความลับระหว่างคุณนายไฮโซกับคนสวนหุ่นกำยำ เพิ่งเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

(จบตอนแรก)

ชื่อเรื่อง: หลังม่านห้องเรียนคืนดึก ตอนที่ 3: ห้องน้ำครูชั้นล่าง – ความเสี่ยงสูง

 วันถัดมาเป็นวันศุกร์

โรงเรียนคึกคักกว่าปกติเพราะใกล้สอบปลายภาค นักเรียนบางส่วนยังเดินพลุกพล่านในตึกเรียนหลักจนเกือบหกโมงเย็น

เพชรส่งข้อความมาสั้น ๆ ตอนห้าโมงสี่สิบห้า

[เพชร]: ห้องน้ำครูชั้นล่าง หลังบันไดฉุกเฉิน เดี๋ยวนี้ [อาร์ม]: มึงบ้าเหรอ คนยังเดินเยอะอยู่เลย [เพชร]: ยิ่งเสี่ยงยิ่งมันส์ครับ ครูกลัวเหรอ

อาร์มสูดหายใจลึก ก่อนจะลุกจากห้องพักครู เดินลงมาชั้นล่างแบบเนียน ๆ ทำทีเป็นจะไปห้องน้ำสาธารณะ

ห้องน้ำครูชั้นล่างเป็นห้องเล็ก ๆ มีแค่สองคอกใหญ่และอ่างล้างมือสองอ่าง ประตูทางเข้าทำจากไม้เก่า ไม่มีกลอนแน่นหนาเท่าห้องพักครู คนเดินผ่านหน้าห้องได้ยินเสียงข้างในชัดเจนถ้าดังเกินไป

เพชรยืนรออยู่ข้างในแล้ว ประตูห้องน้ำเปิดแง้มเล็กน้อยเหมือนเคย พออาร์มผลักเข้าไป เพชรก็รีบดึงครูเข้ามา ปิดประตูแล้วเอาเก้าอี้ไม้ตัวเล็กมาวางขวางประตูไว้ (กลอนจริง ๆ มันพังมานาน)

“ครูมาช้าไปสองนาทีเลยนะครับ” เพชรกระซิบ มือเล็ก ๆ เอื้อมไปปลดเข็มขัดกางเกงสแล็คของอาร์มทันที

“เงียบ ๆ หน่อย มีคนเดินผ่านอยู่ข้างนอก” อาร์มกระซิบตอบ แต่กลับจับคอเพชรดึงลงมาจูบอย่างหิวกระหาย

ชื่อเรื่อง: หลังม่านห้องเรียนคืนดึก ตอนที่ 2: ห้องพักครูชั้นบน

 

วันรุ่งขึ้นหลังจากคืนนั้น

โรงเรียนเงียบสงัดตั้งแต่บ่ายสี่โมงกว่า ๆ นักเรียนส่วนใหญ่กลับบ้านกันหมดแล้ว เหลือแค่เสียงเครื่องทำความสะอาดพื้นดังไกล ๆ ชั้นล่าง

เพชรเดินขึ้นบันไดหลังตึกเรียน ตรงไปยังห้องพักครูชั้นบนสุด ประตูห้องพักครูแผ่นใหญ่สีน้ำตาลเข้มเปิดแง้มไว้เล็กน้อย เหมือนเป็นสัญญาณที่ทั้งคู่รู้กันดี

เพชรผลักประตูเข้าไปเบา ๆ แล้วปิดลงกลอนทันที ข้างในห้องพักครูค่อนข้างกว้าง มีโต๊ะทำงานหลายตัว ชั้นหนังสือเต็มผนัง และโซฟาตัวยาวสีเทาเข้มตัวหนึ่งวางอยู่มุมห้องใกล้หน้าต่าง

ครูอาร์มยืนพิงโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ปลดกระดุมเม็ดบนสามเม็ด แขนเสื้อพับขึ้น กางเกงสแล็คสีเทาเข้มยังคงเรียบร้อย แต่สายตาที่มองเพชรนั้นร้อนแรงจนเด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงความหิวกระหาย

“มาช้ากว่าที่ครูคาดไว้สักพักนะ” อาร์มพูดเสียงทุ้มต่ำ เดินตรงมาหาเพชรช้า ๆ

เพชรยิ้มมุมปาก ถอดกระเป๋าเป้โยนลงพื้น แล้วเดินเข้าไปใกล้จนเกือบชิดตัวครู

“หนูต้องแกล้งเดินอ้อมไปห้องน้ำก่อน เผื่อมีใครเห็น” เพชรตอบเบา ๆ มือเล็ก ๆ ยกขึ้นจับปกเสื้อครูแล้วดึงลงมาจูบ

จูบครั้งนี้รุนแรงกว่าคืนก่อนมาก อาร์มตอบรับทันที มือใหญ่กอดเอวเพชรแน่น ดึงตัวเด็กหนุ่มให้แนบชิดจนรู้สึกถึงความแข็งที่กำลังตุงขึ้นมาทั้งสองฝ่าย

ชื่อเรื่อง: หลังม่านห้องเรียนคืนดึก

 

ห้องเรียน 3/5 เงียบสนิทหลังเลิกเรียนไปนานแล้ว

ไฟในตึกเรียนหลักดับหมด เหลือแค่แสงจากโคมไฟหน้าตึกส่องลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาเป็นเส้น ๆ

ครูอาร์ม — อายุ 32 ปี ครูประจำชั้นและสอนคณิตศาสตร์ — นั่งอยู่หลังโต๊ะครูคนเดียว เสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มปลดกระดุมเม็ดบนสุดสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก ผมที่เคยเซ็ตเรียบร้อยตอนเช้า ตอนนี้ยุ่งเล็กน้อยเพราะมือสางผมไปมาทั้งวัน

ประตูห้องเปิดออกเบา ๆ เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาเงียบ ๆ — น้องเพชร นักเรียนปี 6 ห้องนี้ คนที่ทุกคนรู้ว่าเรียนเก่งแต่ชอบแกล้งทำเป็นไม่ตั้งใจเวลาอยู่หน้าครู

“ครูบอกให้มาส่งงานแก้ตอนนี้จริง ๆ เหรอครับ” เพชรถามเสียงเบา แต่ปิดประตูแล้วกลอนลงทันที ไม่รอคำตอบ

อาร์มวางปากกาลง มองน้องนักเรียนด้วยสายตาที่ไม่ใช่สายตาครูอีกต่อไป

“งานแก้นี่แค่ข้ออ้าง” เขาพูดช้า ๆ “มึงรู้ดี”

เพชรยิ้มมุมปาก เดินตรงมาที่โต๊ะครู แล้วนั่งคร่อมขอบโต๊ะตรงหน้าอาร์ม กระโปรงนักเรียนสั้นจรดต้นขา ขาเรียวยาวแกว่งไปมาเบา ๆ

“แล้วครูอยากได้อะไรจากผมล่ะครับ” เพชรเอียงคอ ถามเสียงหวาน แต่ตาเต็มไปด้วยความท้าทาย

อาร์มไม่ตอบด้วยคำพูด

ชื่อเรื่อง: หลังเลิกเรียนที่ห้องเก็บของ ตอนที่ 2: เปลี่ยนบทบาท

 

หลังจากวันศุกร์นั้นผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์

ตั้มกับโอมยังคงแอบมองหน้ากันในห้องเรียนทุกครั้งที่ครูหันหลัง สายตาที่เคยเป็นแค่เพื่อนสนิท ตอนนี้แฝงไปด้วยความลับร้อนแรงที่ทั้งคู่รู้กันดี

วันนี้เป็นวันพุธ บ่ายสี่โมงครึ่ง โอมส่งข้อความมาสั้น ๆ

[โอม]: ห้องเก็บของ หลังอาคารเก่า เดี๋ยวนี้ [ตั้ม]: มึงบอกว่าจะให้กูเป็นฝ่ายรุกบ้างไง

โอมไม่ได้ตอบกลับ แค่ส่งอิโมจิยิ้มร้าย ๆ มาอันเดียว

ตั้มเดินตามไปด้วยหัวใจเต้นแรงกว่าปกติ ประตูห้องเก็บของเปิดแง้มเหมือนเคย แต่คราวนี้ข้างในมีแสงไฟฉายจากโทรศัพท์วางตั้งอยู่ มุมมืด ๆ ถูกจัดให้ดูสะอาดขึ้นนิดหน่อย — เสื่อผืนเก่ายังอยู่ แต่มีผ้าขนหนูผืนเล็กปูทับไว้

โอมยืนพิงกำแพง มือกอดอก ใส่เสื้อนักเรียนปลดกระดุมสองเม็ดบนสุด กางเกงนักเรียนรูดซิปครึ่งหนึ่ง โผล่เห็นขอบกางเกงในสีดำ

“มาแล้วเหรอ” โอมพูดเสียงนุ่ม แต่ตาเต็มไปด้วยความท้าทาย “วันนี้มึงจะเป็นฝ่ายรุกจริง ๆ เหรอวะ”

ตั้มไม่ตอบด้วยคำพูด เขาเดินตรงเข้าไป จับคอเสื้อโอมแล้วดึงลงมาจูบอย่างห้าว ไม่มีอ้อมค้อมเหมือนครั้งก่อน โอมตอบรับทันที ลิ้นพันกันรุนแรงจนได้ยินเสียงน้ำลายดังจ๊วบ ๆ

ตั้มผลักโอมให้หันหลังพิงกำแพง แล้วถอยลงมาคุกเข่าตรงหน้า มือทั้งสองข้างรูดกางเกงนักเรียนของโอมลงไปกองที่ข้อเท้า กางเกงในสีดำถูกดึงลงตามทันที

ของใหญ่ของโอมเด้งออกมา แข็งเต็มที่ ปลายฉ่ำน้ำเงี่ยนเล็กน้อย ตั้มไม่รอช้า ก้มลงเลียจากโคนขึ้นไปปลายช้า ๆ แล้วดูดหัวเข้าไปเต็มปาก

ชื่อเรื่อง: หลังเลิกเรียนที่ห้องเก็บของ

 

หลังเลิกเรียนวันศุกร์ บรรยากาศในโรงเรียนเงียบลงเร็วมาก

ห้องเรียนส่วนใหญ่ดับไฟหมดแล้ว เหลือแค่แสงแดดสีส้มที่ลอดผ่านม่านเข้ามาในโถงทางเดินชั้นสาม

ตั้มกับโอม — เพื่อนสนิทกันตั้งแต่ม.ต้น — เดินนำกันไปที่ห้องเก็บของเก่าหลังอาคารเรียนวิทยาศาสตร์ ประตูเหล็กสีเขียวสนิมเก่าถูกเปิดแง้มไว้เหมือนเคย

“มึงแน่ใจเหรอวะ วันนี้ไม่มีใครมาเจอแน่นะ?” ตั้มถามเสียงเบา แต่ตาแดงก่ำเพราะตื่นเต้น

“กูเช็คมาแล้ว พี่เสือเวรยามไปกินเหล้ากับเพื่อนที่หน้าประตูหลัง แถมกล้องวงจรปิดตรงนี้พังตั้งแต่เดือนที่แล้ว” โอมตอบพร้อมยิ้มมุมปาก แล้วผลักประตูเข้าไป

ข้างในมืดสนิท มีกลิ่นฝุ่นผสมกลิ่นยางเก่า ๆ ลอยมา โอมปิดประตูลงกลอนทันที แล้วเปิดไฟฉายโทรศัพท์ส่องไปที่มุมหนึ่ง — ที่นั่นมีเสื่อผืนเก่าที่ทั้งคู่เคยเอามาวางไว้ตั้งแต่ครั้งที่แล้ว

“มึงถอดก่อน หรือกูถอดให้?” โอมถามตรง ๆ

ตั้มไม่ตอบ แค่ยกแขนให้เพื่อนช่วยรูดเสื้อนักเรียนออก เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกโยนทิ้งลงพื้น โอมตามด้วยการรูดซิปกางเกงนักเรียนของตั้มลงทันที

“เฮ้ย… มึงแข็งตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” โอมหัวเราะเบา ๆ มือใหญ่ลูบผ่านกางเกงในที่ตุงขึ้นมาเห็นชัด

“ตั้งแต่ตอนมึงส่งข้อความมาบอกว่าจะเย็ดกันที่ห้องเก็บของไง” ตั้มตอบเสียงสั่น หายใจถี่ขึ้น

โอมไม่รอแล้ว เขาดึงกางเกงในของตั้มลงไปกองที่ข้อเท้า ของแข็งของเพื่อนเด้งออกมา ปลายแดงฉ่ำน้ำเงี่ยนเล็กน้อย

โอมคุกเข่าลงตรงหน้า ก้มลงเลียจากโคนขึ้นไปปลายช้า ๆ ตั้มเกร็งขาทั้งสองข้าง มือจับหัวเพื่อนไว้แน่น

“โอม… เสียวว่ะ… อย่าหยุด” ตั้มครางเบา ๆ

ชื่อเรื่อง: เงาของหลังม่าน

 

ฝนตกหนักตั้งแต่บ่ายสาม

เสียงฝนกระทบหลังคากระเบื้องดังจนแทบกลบเสียงทีวีในห้องนั่งเล่น น้องสาวคนเล็ก — แก้ว — นั่งขดตัวอยู่บนโซฟาตัวเก่า ใส่เสื้อยืดตัวบาง ๆ ตัวเดียว ไม่มีอะไรรองข้างในอีกแล้ว เพราะอากาศชื้นร้อนจนน่าอึดอัด

พี่ชาย — เอก — เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาจากห้องน้ำตัวเปียก ผ้าขนหนูพันเอวหลวม ๆ น้ำหยดจากผมลงมาตามไหล่กว้าง

“ยังไม่นอนอีกเหรอ” เอกถามเสียงทุ้มต่ำ ขณะหยิบขวดน้ำเย็นจากตู้เย็น

แก้วไม่ตอบ แค่เลื่อนตาจากหน้าจอทีวีมาที่ตัวพี่ชายช้า ๆ สายตาคู่เล็กจ้องมองผ้าขนหนูที่พันหลวมจนเกือบหลุด แล้วเลื่อนขึ้นมาที่หน้าอกเปียกชื้นของพี่ชาย

“ร้อน” เธอพูดสั้น ๆ “พี่เอกไม่ร้อนเหรอ”

เอกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รู้ทันทีว่าน้องสาวไม่ได้ถามเรื่องอากาศ

เขาเดินมาหยุดตรงหน้าแก้ว ใกล้จนเธอได้กลิ่นสบู่ผสมกลิ่นตัวผู้ที่คุ้นเคยจนเกินไป

“ร้อนยังไง” เขาถามเสียงนุ่ม แต่แฝงความกดดันบางอย่าง

แก้วกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นจับขอบผ้าขนหนูของพี่ชาย ดึงช้า ๆ จนผ้าคลายออก

ของแข็งใหญ่ที่ซ่อนอยู่ข้างในเด้งออกมาเกือบโดนแก้มเธอ

ชื่อเรื่อง: ความลับยามค่ำคืนในบ้านหลังเก่า

ผมชื่อธนา อายุ 45 ปี ชีวิตหลังจากภรรยาเสียไปเมื่อห้าปีก่อน มันก็แค่ผมกับลูกสาวคนเดียว ชื่อมิ้น เธอเพิ่งอายุ 22 ปี เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วกลับมาอยู่บ้าน ช่วยผมดูแลธุรกิจเล็ก ๆ ของครอบครัว มิ้นสวยเหมือนแม่เธอ ผิวขาวเนียน ผมยาวดำสนิท รูปร่างอวบอิ่มในแบบที่ทำให้ผู้ชายหลายคนมองตาม แต่สำหรับผม เธอคือลูกสาว... จนกระทั่งคืนนั้น

ฝนตกหนักทั้งคืน บ้านไม้หลังเก่าของเราตั้งอยู่นอกเมือง เสียงฟ้าร้องดังก้อง มิ้นเคาะประตูห้องผมตอนดึก

“พ่อคะ... มิ้นกลัวฟ้า มานอนด้วยได้มั้ยคะ” เธอพูดเสียงสั่น ยืนตัวเปียกจากฝนที่สาดเข้ามาที่หน้าต่าง เสื้อนอนบาง ๆ ชุ่มน้ำ ติดเนื้อจนเห็นเนินอกอวบและหัวนมสีชมพูจาง ๆ ผ่านเนื้อผ้า

ผมกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง “ได้สิลูก... เข้ามา”

มิ้นรีบคลานขึ้นเตียง โอบแขนผมแน่น ตัวเธออุ่นและหอมกลิ่นสบู่ผสมกลิ่นผิวสาว ๆ ผมพยายามนอนนิ่ง แต่กางเกงในของผมเริ่มตึงขึ้นเมื่อเธอขยับตัวใกล้เข้ามา สะโพกนุ่ม ๆ แนบขาผม

“พ่อ... มิ้นรักพ่อนะคะ” เธอกระซิบ มือเล็ก ๆ ลูบอกผมเบา ๆ แล้วเลื่อนลงต่ำช้า ๆ จนแตะตรงนั้น

ผมสะดุ้ง “มิ้น... ลูกทำอะไร”

“มิ้นรู้ว่าพ่อเหงา... มิ้นก็เหงาเหมือนกันค่ะ ตั้งแต่แม่จากไป มิ้นเห็นพ่อมองมิ้นแบบนั้นบ่อย ๆ” เธอหันหน้ามาใกล้ สายตาเยิ้มน้ำตา “มิ้นอยากทำให้พ่อมีความสุข”

ปากนุ่ม ๆ ของเธอกดลงมาจูบผม ลิ้นสอดเข้าไปวนรอบ ลิ้นเธอร้อนและชุ่ม ผมเสียสติทันที มือคว้าเอวเธอแน่น ดึงตัวเธอขึ้นคร่อมตัก ลิ้นตอบกลับดูดแรงจนเธอครางในลำคอ

“อื้มม... พ่อคะ... เสียว”

ผมดึงเสื้อนอนเธอขึ้นผ่านหัว โยนทิ้งไป หน้าอกอวบใหญ่โยกไปมา หัวนมแข็งเป็นไตสีชมพู ผมก้มลงดูดแรง ๆ มือหนึ่งบีบอีกข้าง อีกมือเลื่อนลงไปรูดกางเกงในลูกไม้บาง ๆ ของเธอออก เผยให้เห็นเนินโหนกเรียบเนียนที่เปียกชุ่มไปแล้ว

“ลูกเปียกขนาดนี้... คิดอะไรกับพ่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

ชื่อเรื่อง: ห้องประชุมชั้น 27 หลัง 19:00 น. (ตอนจบ)

 

รถ SUV คันดำแล่นฝ่าฝนเข้ามาจอดที่ชั้นจอดรถใต้ดินของคอนโดหรูใจกลางเมือง

เอกกดรีโมท ประตูโรงรถส่วนตัวเปิดออกช้า ๆ แสงไฟ LED สีเทาเย็นส่องสว่างทั่วพื้นที่จอดรถส่วนตัวขนาดใหญ่

แพร่ยังนั่งหอบอยู่ที่เบาะหลัง ขาแยกเล็กน้อย กระโปรงยับยู่ยี่ เสื้อเชิ้ตเปิดกว้างจนแทบจะเรียกว่าเปลือย กลิ่นเพศและน้ำหอมผสมกันอบอวลในรถ

เอกดับเครื่องยนต์ ไม่พูดอะไร ดึงเธอออกจากรถแล้วอุ้มขึ้นทันที ขาเธอพันรอบเอวเขา มือโอบคอแน่น

“ยังไม่เหนื่อยอีกเหรอคะ” เธอกระซิบเสียงแผ่วที่ข้างหูเขา ขณะที่เขากดลิฟต์ส่วนตัวขึ้นไปยังเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด

“เหนื่อย แต่ยังไม่พอ” เขาตอบเสียงแหบ ก่อนจะก้มลงกัดคอเธอแรง ๆ จนเธอครางออกมาเบา ๆ

ประตูลิฟต์เปิดออกตรงห้องนั่งเล่นกว้างขวาง กระจก floor-to-ceiling มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนที่ยังมีฝนโปรยปราย แสงไฟจากตึกระฟ้าสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับ

เอกไม่เปิดไฟหลัก วางเธอลงบนโซฟาหนังสีเทาเข้มตัวใหญ่ตรงกลางห้อง แล้วถอยหลังไปถอดเสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกช้า ๆ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นจากการออกกำลังกายเป็นประจำ

แพร่นั่งมองเขา ตาเยิ้ม นิ้วมือลูบไล้ตัวเองเบา ๆ ผ่านเสื้อที่เปิดกว้าง

“คุณเอก… หนูอยากให้คุณมองหนูตอนนี้” เธอพูดเสียงนุ่ม แล้วค่อย ๆ ถอดเสื้อเชิ้ตออกทั้งตัว ตามด้วยกระโปรงและกางเกงในที่เปียกชุ่ม

เธอนั่งเปลือยกายบนโซฟา ขาแยกกว้าง มือหนึ่งบีบหน้าอกตัวเอง อีกมือเลื่อนลงไปลูบวนตรงจุดที่ยังบวมแดงและลื่นจากน้ำของเขา

เอกยืนนิ่ง มองเธอด้วยสายตาที่เหมือนจะเผาไหม้ทุกอย่าง

“มาเองสิ” เขาสั่งเสียงต่ำ “คลานมา”

ชื่อเรื่อง: ห้องประชุมชั้น 27 หลัง 19:00 น. (ต่อ)

 ทั้งคู่เดินออกจากลิฟต์มาถึงลานจอดรถชั้น B2

ไฟนีออนสลัว ๆ สะท้อนบนพื้นคอนกรีตเปียกชื้นจากน้ำฝนที่ซึมเข้ามา รถ SUV สีดำของเอกจอดอยู่มุมสุด ล้อมรอบด้วยเสาและรถคันอื่นที่จอดทิ้งไว้ตั้งแต่เย็น

เอกกดรีโมท ประตูปลดล็อก เสียงติ๊งดังเบา ๆ เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้แพร่ แต่แทนที่จะให้เธอนั่ง เขาดันตัวเธอเข้าไปข้างในเบาะหลังอย่างรวดเร็ว แล้วตามเข้ามาปิดประตูดังปัง

ภายในรถมืดสนิท มีเพียงแสงจาง ๆ จากไฟฉุกเฉินของลานจอดที่ส่องผ่านกระจกมืด

“ที่นี่… ไม่มีใครเห็นแล้วใช่มั้ยคะ” แพร่ถามเสียงสั่น แต่สายตากลับร้อนแรง

เอกไม่ตอบด้วยคำพูด เขาดึงเสื้อสูทที่ห่มไหล่เธอออก โยนทิ้งไปด้านหน้า แล้วกดตัวเธอนอนลงบนเบาะหลังกว้างขวาง มือหนึ่งจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอเหนือศีรษะ อีกมือเลื่อนลงไปรูดซิปกางเกงในลูกไม้สีดำที่ยังเปียกชุ่ม

“เปียกอีกแล้วเหรอ” เขากระซิบเสียงแหบ ก่อนจะก้มลงเลียตรงร่องที่ยังบวมแดงจากสองรอบก่อนหน้า

แพร่สะดุ้งร้องครางทันที ขาเกร็งกระตุก

“อ๊ะ… คุณเอก… เสียวคะ…”

ลิ้นเขาวนรอบเม็ดแตด

ช้า ๆ แล้วดูดแรง ๆ จนเธอแอ่นตัวขึ้น หน้าอกโยกไปมาใต้เสื้อเชิ้ตที่เปิดกว้าง

เอกถอนปากออก มองหน้าเธอที่แดงก่ำ น้ำตาคลอ

“หันหลังสิ… อยากเย็ดท่านี้”

ชื่อเรื่อง: ห้องประชุมชั้น 27 หลัง 19:00 น. (ต่อ)

 

หลังจากรอบแรกบนโต๊ะประชุม แพร่ยังนั่งหอบอยู่บนขอบโต๊ะ ขาแยกกว้างเล็กน้อย น้ำขาวขุ่นของเขายังไหลเยิ้มลงมาตามต้นขาในถุงน่องบาง เสื้อเชิ้ตเปิดกว้าง กระดุมหายไปเกือบหมด หน้าอกขึ้นลงแรง

เอกยืนก้มมองเธอ สายตายังร้อนผ่าว มือหนึ่งลูบแก้มเธอเบา ๆ

“ฝนยังไม่หยุด” เขาพูดเสียงแหบ “แต่ฉันหิวแล้วว่ะ… หิวเธออีกรอบ”

แพร่ยิ้มอ่อนแรง มือเอื้อมไปจับข้อมือเขา

“ที่นี่เหรอคะ… หรือจะไปที่อื่น?”

เอกมองไปที่ประตูห้องประชุม แล้วหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ทำให้เธอขนลุก

“ลิฟต์”

คำสั้น ๆ คำเดียว

เขาเดินไปหยิบเสื้อสูทของตัวเองมาห่มไหล่เธอให้ แล้วจูงมือเธอออกจากห้องประชุม เดินตรงไปที่โถงลิฟต์ส่วนตัวของชั้นบริหาร ซึ่งตอนนี้เหลือแค่พวกเขาสองคนในชั้นทั้งชั้น

ประตูลิฟต์เปิดออก เสียงติ๊งดังเบา ๆ ในความเงียบ

ทั้งคู่ก้าวเข้าไป เอกกดปุ่มชั้น 1 แต่ทันทีที่ประตูปิด เขาก็เหยียบยันตัวเธอติดผนังลิฟต์ด้านหลัง มือทั้งสองข้างยกข้อมือเธอขึ้นกดเหนือศีรษะ

“กดหยุดลิฟต์ด้วยสิ” เขากระซิบที่ข้างหู

แพร่ตัวสั่น มือสั่นเล็กน้อยกดปุ่ม Emergency Stop

ลิฟต์สะดุด หยุดนิ่งกลางชั้น

ชื่อเรื่อง: ห้องประชุมชั้น 27 หลัง 19:00 น.

 

ฝนตกหนักจนกระจกอาคารสูงสะท้อนแสงไฟเมืองเป็นเส้นยาว ๆ

ในออฟฟิศที่เหลือแค่ไฟฉุกเฉินกับแสงจากจอคอมพิวเตอร์ไม่กี่เครื่อง ห้องประชุมกระจกมุมสุดชั้น 27 ยังสว่างอยู่

“ยังไม่กลับอีกเหรอคะ คุณเอก” เสียงนุ่ม ๆ ของน้องใหม่แผนกการตลาดดังขึ้นข้างหลังเขา

เอก วางปากกาลง หันไปมอง แพร่ยืนพิงกรอบประตู เสื้อเชิ้ตสีขาวบาง ๆ ติดกระดุมเม็ดบนสุดหลุดไปแล้วตั้งแต่บ่าย สายตาเธอไม่ใช่สายตาลูกน้องที่มาถามงานอีกต่อไป

“ฝนตกขนาดนี้ กลับยังไงวะ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตากวาดจากคอขาว ๆ ลงไปที่เนินอกที่ยกขึ้นลงชัดเจนทุกครั้งที่เธอหายใจ

แพร่ยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาช้า ๆ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้ให้เสียงตุบ ๆ นุ่ม ๆ

“งั้นหนูขออยู่เป็นเพื่อนจนฝนหยุดได้มั้ยคะ” เธอวางแก้วกาแฟเย็นที่ถือมาลงบนโต๊ะประชุม แล้วค่อย ๆ นั่งลงบนขอบโต๊ะ ตรงหน้าเขาเลย

กระโปรงทรงดินสอรัดรูปเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นสายถุงน่องบาง ๆ ที่รัดต้นขา

เอกสูดหายใจเข้าลึก มือที่วางบนโต๊ะกำแน่น

“แพร่… อย่ามาทำอะไรแบบนี้ในที่ทำงาน”

“ทำอะไรคะ?” เธอเอียงคอ ทำหน้าใสซื่อ “หนูแค่อยากคุยงานเพิ่มนิดหน่อยเอง”

พูดจบ เธอก็เลื่อนตัวเข้าใกล้จนเขาต้องยกหน้าขึ้นมอง กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกลิ่นผิวอุ่น ๆ ลอยมาเตะจมูก

มือเล็ก ๆ ของเธอเอื้อมไปจับปกเสื้อเขา ดึงเบา ๆ

“หรือว่าคุณเอกกลัว… จะหยุดไม่ได้?”

ประโยคนั้นเหมือนจุดไฟในตัวเขา

ชื่อเรื่อง: หลังห้องเรียนที่ไม่มีใครรู้ ตอนที่ 5: ชีวิตใหม่

 

หกเดือนต่อมา

เดือนกรกฎาคม 2569 จังหวัดเชียงใหม่ อำเภอสันกำแพง บ้านไม้หลังเล็กริมทุ่งนาเขียวขจี

ฟ้าสุดายืนอยู่หน้าบ้าน มือหนึ่งประคองท้องที่เริ่มโตขึ้นชัดเจน เธอสวมเสื้อเชิ้ตหลวม ๆ สีครีม กระโปรงยาวถึงข้อเท้า ผมยาวถูกรวบเป็นมวยต่ำ ไม่มีเครื่องสำอาง ไม่มีรองเท้าส้นสูง ไม่มีเสื้อผ้ารัดรูปที่เคยทำให้เธอรู้สึกเซ็กซี่ มีแค่ลมเย็นจากภูเขา และเสียงนกกระจิบที่ร้องอยู่บนต้นมะม่วง

เธอลาออกจากโรงเรียนอย่างเป็นทางการเมื่อสามเดือนก่อน บอกทุกคนว่า “สุขภาพไม่ดี ต้องพักรักษาตัวที่ต่างจังหวัด” เอก—สามีของเธอ—ยอมรับคำขอหย่าอย่างเงียบ ๆ เขาไม่ได้ถามอะไรมาก แค่เซ็นเอกสาร แล้วพูดสั้น ๆ ว่า “ถ้าเธอมีความสุข... ก็ดีแล้ว” คำพูดนั้นทำให้ฟ้าสุดาร้องไห้ทั้งคืน แต่ก็โล่งใจอย่างประหลาด

แม่ของเธอ—คุณยายวัย 68—เป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด รู้ว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเอก แต่คุณยายไม่เคยตำหนิสักคำ แค่กอดเธอแน่น แล้วพูดว่า “ลูกแม่โตแล้ว จะเลือกทางไหน แม่ก็ยอมรับหมด”

ชื่อเรื่อง: หลังห้องเรียนที่ไม่มีใครรู้ ตอนที่ 4: จุดแตกหัก

 

วันจันทร์

หลังเลิกเรียนเวลา 17:10 น. ห้องเรียน 6/1 ยังคงเงียบสงัดเหมือนเคย แต่คราวนี้มีบางอย่างแตกต่าง แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่าง สร้างเงายาวบนพื้นไม้เก่า กลิ่นฝนที่เพิ่งตกเมื่อบ่ายยังลอยอบอวล ผสมกับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นเพศที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฟ้าสุดาเดินเข้ามาด้วยท่าทางแข็งทื่อ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้ม กระโปรงยาวปกติ ไม่ได้แต่งตัวเซ็กซี่เหมือนครั้งก่อน ๆ ในมือเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดใหญ่ เอกสารที่เธอเตรียมไว้ทั้งสุดสัปดาห์

ไอซ์ยืนรออยู่แล้ว วันนี้เขาแต่งตัวเรียบร้อยผิดปกติ—เสื้อเชิ้ตนักเรียนสีขาว กางเกงสแล็คสีน้ำเงินเข้ม แต่สายตาของเขายังคงร้อนแรงเหมือนเดิม เขามองเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามา แล้วยิ้มมุมปาก

“ครูมาช้าจังครับวันนี้” เขาพูดเสียงนุ่ม “ผมรอตั้งแต่สี่โมงกว่าแล้ว”

ฟ้าสุดาไม่ตอบ เธอเดินตรงไปที่โต๊ะครู วางซองเอกสารลง แล้วหันหน้ามาเผชิญหน้าเขา ดวงตาเธอแดงก่ำ เหมือนไม่ได้นอนมาหลายคืน

“ไอซ์... ครูจะพูดอะไรสั้น ๆ” เสียงเธอแหบแห้ง “เราต้องจบกันที่นี่”

ไอซ์นิ่งไปชั่วขณะ แล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงนั้นฟังดูขมขื่น

“จบเหรอครับ?” เขาก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ “ครูพูดแบบนี้มาหลายครั้งแล้วนะครับ แต่สุดท้ายครูก็กลับมาหาผมทุกครั้ง”

ชื่อเรื่อง: หลังห้องเรียนที่ไม่มีใครรู้ ตอนที่ 3: การเผชิญหน้า

 

วันศุกร์ หลังเลิกเรียนเวลา 16:45 น.

ห้องเรียน 6/1 ถูกปิดกุญแจแน่นหนาเหมือนเคย แต่คราวนี้บรรยากาศต่างออกไป อากาศในห้องหนาวเย็นผิดปกติ แม้พัดลมเพดานจะหยุดหมุนไปแล้ว ฟ้าสุดายืนกอดอกอยู่หน้าห้องเรียน มือเย็นเฉียบจนสั่น เธอแต่งตัวเรียบร้อยกว่าทุกวัน—เสื้อเชิ้ตสีครีม กระโปรงยาวถึงเข่า ราวกับพยายามสร้างกำแพงบาง ๆ ระหว่างตัวเองกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

ไอซ์เดินเข้ามาช้า ๆ จากทางเดินด้านนอก วันนี้เขาไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนเต็มยศ เสื้อยืดสีดำรัดรูป กางเกงยีนส์ขาด ๆ ที่ทำให้ดูโตเกินวัย เขาหยุดยืนห่างจากเธอแค่สองก้าว มองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาแต่ยังร้อนแรง

“ครูอยากเลิกเหรอครับ” เขาถามตรง ๆ เสียงเรียบแต่คมกริบ

ฟ้าสุดาเงยหน้าขึ้น น้ำตาเอ่อล้นตา “ใช่... เราต้องหยุด ไอซ์” เสียงเธอสั่นจนแทบแตก “เมื่อวาน... ครูเกือบถูกครูเวรเห็น เกือบถูกจับได้ ถ้าครูต้นรู้... ถ้าครูต้นรู้ว่าครูทำอะไรกับนักเรียนของตัวเอง—”

เธอหยุดพูด หายใจติดขัด ไอซ์ก้าวเข้ามาใกล้ จนเธอต้องถอยหลังจนหลังชนประตูห้อง

“แล้วถ้าครูต้นรู้ล่ะครับ?” เขาถามเสียงต่ำ “ครูจะทำยังไง? จะร้องไห้ขอโทษ? จะบอกว่าครูเสียใจ? หรือจะบอกความจริงว่าครูเสียวจนลืมสามีตัวเองไปเลย?”

คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดใจ ฟ้าสุดาร้องไห้ออกมาเสียงดัง

ชื่อเรื่อง: หลังห้องเรียนที่ไม่มีใครรู้

 วันรุ่งขึ้น

หลังเลิกเรียนเวลา 16:20 น. ห้องเรียน 6/1 ยังคงเงียบเหมือนเมื่อวาน แต่คราวนี้มีกลิ่นอายบางอย่างลอยอบอวล—กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อน ๆ ผสมกลิ่นชอล์ก และกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ที่ยังหลงเหลือจากเมื่อคืน

ฟ้าสุดาเดินเข้ามาในห้องด้วยขาที่สั่นเล็กน้อย เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวบาง รัดรูปกว่าปกติ กระโปรงสั้นขึ้นนิดเดียว เธอบอกตัวเองว่าแค่ “อยากแต่งตัวให้สดใส” แต่ลึก ๆ แล้ว เธอรู้ดีว่าทำเพื่อใคร

ประตูปิดลงดัง “แกร๊ก” อีกครั้ง ไอซ์ยืนพิงกำแพงข้างหน้าต่าง มือกอดอก มองเธอด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกถลกผิว

“ครูมาแล้วเหรอครับ” เขาพูดเสียงนุ่ม แต่แฝงความเยาะ “ผมคิดว่าครูคงไม่กล้ามา”

ฟ้าสุดาไม่ตอบ เธอเดินตรงไปที่โต๊ะครู วางกระเป๋าลง แล้วหันหน้ามาเผชิญหน้าเขา น้ำตาเอ่อขึ้นมาในตาโดยไม่รู้ตัว

“เมื่อวาน... เราทำอะไรลงไป ไอซ์” เสียงเธอสั่น “ครูผิดมหันต์... นี่มันผิดกฎหมาย น้องยังเด็ก ครูมีสามี—”

ไอซ์ก้าวเข้ามาใกล้ทันที มือใหญ่จับคางเธอยกขึ้นให้สบตา “ผมไม่ใช่เด็กแล้วครับครู” เขาพูดเสียงต่ำ “แล้วครูก็ไม่ได้มีความสุขกับสามีคนนั้นเหมือนกัน... ใช่ไหม?”

คำพูดนั้นแทงใจเธออีกครั้ง ภาพเอกที่นอนหลับสนิทหลังกลับจากต่างจังหวัดผุดขึ้นมาในหัว เขาไม่ได้แตะต้องเธอเลยสักครั้งในรอบสามเดือนที่ผ่านมา ไม่เคยถามว่าเธอเหนื่อยไหม ไม่เคยมองเธอด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นผู้หญิง

ฟ้าสุดากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลลงแก้ม “แต่... เราหยุดได้นะไอซ์ เรายัง—”

หลังห้องเรียนที่ไม่มีใครรู้

 

ตอนที่ 1 – ครูใหม่กับนักเรียนเก่า

โรงเรียนมัธยมเอกชนชื่อดังย่านรามคำแหง ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568

หลังเลิกเรียนช่วงบ่ายสี่โมงกว่า ห้องเรียน 6/1 เงียบสงัด เหลือเพียงเสียงพัดลมเพดานหมุนช้า ๆ

“ครูฟ้า” ฟ้าสุดา วัย 32 ปี ครูประจำชั้นและสอนวิชาภาษาอังกฤษ กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บกระดาษข้อสอบที่กองระเกะระกะบนโต๊ะครู เธอแต่งงานมา 5 ปีกับ “เอก” วิศวกรที่ทำงานต่างจังหวัด กลับบ้านเดือนละครั้งหรือสองครั้ง ชีวิตคู่ของพวกเขาตอนนี้เหลือแค่การโทรคุยกันวันละ 5 นาที และเซ็กส์ที่ห่างหายไปนานจนเธอแทบจำความรู้สึกไม่ได้

ประตูห้องเรียนเปิดออกเบา ๆ “น้องไอซ์” ธัชกร (ไอซ์) นักเรียน ม.6 ห้องนี้ อายุ 18 ปีครึ่ง ตัวสูง ไหล่กว้าง ผิวแทนจากเล่นบาสเกตบอลเป็นประจำ ยืนพิงกรอบประตู มองเธอด้วยสายตาที่ไม่ใช่สายตานักเรียนมองครูอีกต่อไป

“ครูยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ” เสียงเขาทุ้มนุ่มกว่าปกติ

ฟ้าสุดาหันมามอง แล้วยิ้มบาง ๆ “เดี๋ยวเก็บของแป๊บเดียว น้องไอซ์ลืมอะไรเหรอ?”

ไอซ์ก้าวเข้ามาในห้อง ปิดประตูตามหลังเบา ๆ แล้วหมุนกุญแจดัง “แกร๊ก”

เสียงนั้นทำให้ฟ้าสุดาชะงัก

ห้องฉุกเฉินของหัวใจ

ตอนที่ 1 – การพบกันครั้งแรกในกะดึก

โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งย่านสุขุมวิท เวลา 02:17 น. ของคืนวันศุกร์

ห้องฉุกเฉินเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังติ๊ก ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ พยาบาลวิชาชีพ “แพร” อายุ 29 ปี ยืนก้มหน้าก้มตาเขียนบันทึกการพยาบาลอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เสื้อกาวน์สีน้ำเงินเข้มเปื้อนคราบเลือดจาง ๆ จากเคสอุบัติเหตุเมื่อชั่วโมงก่อน เธอแต่งงานมา 4 ปีกับ “ต้น” หมอเวชปฏิบัติทั่วไปที่ทำงานโรงพยาบาลเดียวกัน แต่คนละตึก ชีวิตคู่ของพวกเขาตอนนี้เหลือแค่การส่งข้อความถามไถ่กันว่า “กะจบกี่โมง” แล้วก็ “กลับบ้านก่อนนะ” ไม่มีจูบสวัสดี ไม่มีกอดตอนเช้า ไม่มีเซ็กส์มาเกือบ 8 เดือนแล้ว

ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก หมอ “ภณ” ศัลยแพทย์กระดูกและข้อคนใหม่ วัย 34 ปี เดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าแต่ยังคมเข้ม เสื้อกาวน์สีเขียวเข้มคลุมตัว ผมยุ่งเล็กน้อยจากกะผ่าตัดยาวนาน 5 ชั่วโมง สายตาเขากวาดมองรอบห้อง แล้วหยุดนิ่งที่แพร

“เคสกระดูกหักหลายท่อน ผ่าตัดเสร็จแล้ว ต้องการห้อง ICU ชั้น 7” เสียงเขาทุ้มต่ำ ฟังดูอ่อนล้าแต่หนักแน่น

แพรพยักหน้า หันไปจัดการเอกสารต่อ แต่เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองหลังเธออยู่นานกว่าปกติ

เมื่อเธอหันกลับมา ภณยังยืนอยู่ตรงนั้น มือกอดอก มองเธอไม่วางตา

“คุณแพรใช่ไหมครับ” เขาถาม “ผมเพิ่งย้ายมาจาก รพ. อีกแห่งเมื่อสองอาทิตย์ก่อน”

“ค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะหมอ” เธอยิ้มตามมารยาท แต่หัวใจเต้นแรงขึ้นแบบไม่มีเหตุผล

ภณก้าวเข้ามาใกล้ จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ลอยมาแตะจมูกเธอ

“ผมได้ยินมาว่าคุณแต่งงานกับหมอต้นแผนกผู้ป่วยนอกใช่ไหมครับ”

แพรชะงักเล็กน้อย “ค่ะ”

ความลับร้อนในออฟฟิศ

 

ตอนที่ 1: จุดเริ่มต้นของสายตา

ในสำนักงานสูงระฟ้าที่ใจกลางกรุงเทพฯ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ สร้างเงารางๆ บนพื้นพรมสีเทาเข้ม มินตา นักบัญชีสาววัย 28 ปี นั่งก้มหน้าก้มตากับกองเอกสารตรงหน้า เธอแต่งงานกับธนา สามีที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ชีวิตคู่ของพวกเขาดูสมบูรณ์แบบจากภายนอก—บ้านหลังเล็กในชานเมือง รถคันใหม่ และแผนการมีลูกในปีหน้า แต่ภายในใจมินตา มันว่างเปล่าเหมือนกองเอกสารที่เธอตรวจสอบทุกวัน ธนาเอาแต่ทำงานล่วงเวลา ไม่เคยมองเธอด้วยสายตาที่ทำให้ใจเต้นแรงอีกเลย

วันนี้เป็นวันแรกที่เธอสังเกตเห็นเขา—กฤษ ผู้จัดการแผนกการตลาดคนใหม่ วัย 32 ปี ตัวสูง ผิวแทน รอยยิ้มมุมปากที่ทำให้ผู้หญิงหลายคนในออฟฟิศกระซิบกัน เขาเดินผ่านโต๊ะเธอด้วยก้าวยาวๆ มือถือแก้วกาแฟ สายตาคมกริบกวาดมองรอบห้อง แล้วหยุดอยู่ที่เธอชั่วครู่ มินตาเสียววูบไปทั้งตัว เธอรีบก้มหน้าลง แต่หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงเอง

ช่วงพักกลางวัน มินตาเดินไปห้องพักผ่อนเพื่อชงกาแฟ เธอรู้สึกถึงความอึดอัดในอก ชีวิตแต่งงานที่ซ้ำซากทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกขังในกรง ธนาเคยโรแมนติก แต่ตอนนี้เขากลายเป็นแค่รูมเมทที่แบ่งบิลค่าใช้จ่าย เธอถอนหายใจยาว แล้วสะดุ้งเมื่อมีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหลัง

“ขอโทษครับ คุณมินตาใช่ไหม? ผมกฤษ ผู้จัดการใหม่” เขายิ้มกว้าง ยื่นมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ การสัมผัสนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต ความร้อนแผ่ซ่านจากจุดนั้นไปทั่วร่าง มินตาหันมามองหน้าเขา ตาเขามีประกายอะไรบางอย่าง—ความหิวกระหายที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มสุภาพ

“ค่ะ... ยินดีที่ได้รู้จัก” เธอตอบเสียงสั่น มือจับแก้วกาแฟแน่นเพื่อปกปิดความตื่นเต้น พวกเขาคุยกันสั้นๆ เกี่ยวกับงาน แต่สายตาของกฤษไม่เคยละจากตัวเธอ มันทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที หลังจากนั้น มินตากลับไปที่โต๊ะด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกผิด—ทำไมต้องคิดถึงผู้ชายคนอื่น? แต่ความรู้สึกนั้นมันรุนแรงเกินกว่าจะปฏิเสธ

กลิ่นคาวของความลับ (ตอนต่อ)

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ฝนหยุดตกแล้ว แต่ท้องฟ้ายังครึ้มเหมือนความรู้สึกของเธอ

เธอตื่นขึ้นในห้องเขา ตัวเปลือยเปล่าห่อด้วยผ้าห่มบาง ๆ ที่มีกลิ่นของเขาเต็มไปหมด นาฬิกาบอกเวลา 08:47 สามีโทรมาสามสายเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เธอไม่ได้ตอบ

เขายืนทำกาแฟอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัวตัวเล็ก ใส่แค่กางเกงวอร์มสีเทาต่ำเอว หลังกว้างมีรอยข่วนแดง ๆ ที่เธอทำไว้เมื่อคืน เขาหันมามองเธอ สายตาเหมือนคนที่รู้อยู่แล้วว่าเธอจะไม่หนีไปไหน

“ตื่นแล้วเหรอ เมียเขา” เขาพูดเสียงนุ่มแต่แฝงความเยาะ “คิดว่าจะหนีตอนฉันหลับเหรอ”

เธอไม่ตอบ แค่ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมอก แล้วลุกขึ้นเดินไปหาเขาแบบเปลือยเท้า พื้นเย็นจนขนลุก แต่ความร้อนในตัวเธอกลับร้อนยิ่งกว่าเดิม

เธอหยุดยืนชิดเขา มือเล็กเอื้อมไปแตะหน้าอกเปลือยของเขาเบา ๆ “เมื่อคืน... พี่บอกว่าถ้าฉันกลับมาอีก พี่จะทำให้ฉันลืมเขาได้จริง ๆ”

เขาวางแก้วกาแฟลง มือข้างหนึ่งจับคางเธอยกขึ้นให้สบตา “ใช่... แล้ววันนี้ฉันจะเริ่มพิสูจน์”

ไม่ถึงสิบวินาทีต่อมา เขาดึงเธอขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเย็นเฉียบ ขาเธอถูกแยกออกทันที มือหนาจับต้นขาไว้แน่นจนเห็นรอยนิ้ว เขาไม่ถอดกางเกงตัวเอง แต่ดึงลงแค่พอให้ของแข็งที่แข็งตัวเต็มที่เด้งออกมา

“ไม่ต้องอุ่นเครื่องแล้วใช่ไหม” เขาถามพร้อมจับโคนของมันตบเบา ๆ ที่กลีบเนื้อเปียกชุ่มของเธอ

เธอกัดปาก พยักหน้า

เขากระแทกเข้าไปเต็มแรงในทันที เธอร้องออกมาดังลั่นห้อง แขนโอบคอเขาแน่นเพื่อไม่ให้ล้ม เคาน์เตอร์สั่นเล็กน้อยตามจังหวะที่เขาขยับสะโพกเร็วและหนัก ทุกครั้งที่ชนกันลึก เสียงเนื้อกระทบเนื้อผสมเสียงครางของเธอดังก้อง

“บอกมาสิ” เขากระซิบข้างหู ขณะที่กัดใบหูเธอแรงจนเจ็บ “เมื่อเช้านี้สามีเธอตื่นมาเจอเธอไม่อยู่... เขาคิดว่าอะไร”

กลิ่นคาวของความลับ

ฝนตกหนักจนมองไม่ออกว่าตึกไหนอยู่ตรงไหน

รถไฟฟ้าสายสีเขียวเพิ่งมาถึงสถานีพระโขนง เธอเดินฝ่าฝนด้วยร่มสีดำตัวเล็กเกินไป กระโปรงทรงดินสอเปียกชุ่มแนบติดต้นขา ผ้าชีฟองสีครีมบางจนเห็นเงาร่างชัดเจนภายใต้แสงไฟนีออนจากป้ายโฆษณา

เขาเฝ้ามองจากมุมลิฟต์ของคอนโดตรงข้ามมาเกือบสามเดือนแล้ว

ไม่เคยคุยกัน ไม่เคยทักทาย แค่สายตา

แต่สายตาแบบนั้นมันพูดได้มากกว่าคำพูดหลายเท่า

คืนนี้เธอไม่กลับบ้าน

โทรหาสามีสั้น ๆ ว่า “ดึกแล้ว ฝนตกหนัก อยู่บริษัทก่อน”

เสียงอีกฝ่ายงัวเงีย ตอบรับแบบคนที่ไม่ได้ฟังจริงจัง

สิบนาทีต่อมา เธอยืนหน้าประตูห้องเขา

ห้อง 32A ชั้น 33

ประตูเปิดค้างไว้เล็กน้อย เหมือนตั้งใจให้เธอรู้ว่าไม่ต้องเคาะ

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่ไฟฟ้าและกลิ่นผิวคนที่เพิ่งอาบน้ำลอยมาแตะจมูกทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป

“รู้ได้ไงว่าฉันจะมา” เธอถามเสียงสั่นนิด ๆ

เขายิ้มมุมปาก เดินช้า ๆ เข้ามาใกล้ จนเธอต้องถอยหลังจนหลังชนกำแพงกระจกเย็นเฉียบ

“ไม่รู้หรอก” เขาก้มลงกระซิบข้างหู “แค่เดาว่า... คืนนี้เธอคงทนกลิ่นควันบุหรี่จากเสื้อผู้ชายอีกคนไม่ไหวแล้ว”

มือหนาจับข้อมือเธอทั้งสองข้างยกขึ้นเหนือศีรษะ กดแน่นกับกระจก

ปากเขาประกบลงมาทันที ไม่มีคำนำหน้า ไม่มีจูบหวานชื่น

เป็นการกัด ดูด ลิ้นสอดเข้าไปลึกจนเธอรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศ

“บอกมา” เขาพูดเสียงแหบระหว่างที่มืออีกข้างล้วงเข้าใต้กระโปรงเปียกชุ่ม “คืนนี้สามีเธอไม่ได้เย็ดเธอใช่ไหม”

เธอกัดริมฝีปาก ไม่ตอบ

ครั้งแรกที่เธอรู้ว่าตัวเองเปียก – ตอน 2: เพื่อนสนิทที่รู้ทัน

เช้าวันรุ่งขึ้น แพรตื่นมาด้วยความรู้สึกแปลก ๆ

เหมือนร่างกายยังจำความเสียวเมื่อคืนได้ชัดเจนเกินไป

ผ้าปูที่นอนยังมีรอยเปียกจาง ๆ ตรงกลาง เธอรีบเปลี่ยนผ้าปูทันทีที่ตื่น หน้าแดงก่ำทั้งที่อยู่คนเดียว

แต่ที่แย่กว่านั้นคือ… เธอจำได้ทุกคำที่ตัวเองพูดออกมาเมื่อคืน

“อยากให้ใครสักคน… เอาใส่…”

แค่คิดถึงประโยคนั้นก็ทำให้ตรงนั้นมันตอดเบา ๆ อีกแล้ว

แพรต้องรีบก้มหน้าลง กลั้นหายใจแรง ๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองคิดต่อ

บ่ายนั้น มีน — เพื่อนสนิทที่สุดตั้งแต่ม.ต้น — ชวนมาเรียนกลุ่มที่หอของมีน

ปกติแพรไม่ค่อยไปหอคนอื่น แต่มีนเป็นข้อยกเว้นเดียวที่พ่อแม่ยอมให้ไป

เพราะมีนเป็นผู้หญิง แถมพ่อแม่มีนก็เข้มงวดไม่แพ้กัน

พอถึงห้องมีน

ประตูปิดลง

มีนโยนกระเป๋าลงโซฟา แล้วหันมามองแพรแบบจ้อง ๆ

“หน้าแดงอะไรนักหนาวะ ทำอะไรมาอีกแล้วเนี่ย”

แพรสะดุ้ง “ปะ…เปล่า!”

มีนยิ้มมุมปากแบบคนรู้ทัน

“เมื่อคืนไฟดับใช่มั้ย ฉันเห็นเธอออนไลน์อยู่จนตีสองกว่า”

“ก็…ก็แค่เล่นโทรศัพท์เฉย ๆ”

มีนเดินมาใกล้ จนแพรต้องถอยหลังจนหลังชนกำแพง

แล้วมีนก็ก้มลงกระซิบข้างหูเบา ๆ

“คลิปที่ฉันส่งไปเมื่อคืน… เธอดูจนจบรึเปล่า”

แพรตัวแข็งทื่อ

หัวใจเต้นรัวจนเจ็บ

ครั้งแรกที่เธอรู้ว่าตัวเองเปียก

แพรเป็นเด็กสาววัย 19 ที่พ่อแม่เลี้ยงแบบเข้มงวดมากจนเกินเหตุ

ห้องนอนแยกชั้น ห้ามมีเพื่อนผู้ชายเข้าบ้าน ห้ามออกไปเที่ยวดึก ห้ามแต่งตัวโป๊แม้แต่เสื้อแขนกุด

เธอเลยโตมาแบบที่คนอื่นเรียกว่า “เด็กดีเกิน” จนเพื่อน ๆ ในมหา’ลัยล้อว่าเป็น “นางฟ้าติดปีกหัก”

แต่ที่ไม่มีใครรู้คือ… ทุกคืนก่อนนอน แพรจะนอนคว่ำ กอดหมอนแน่น แล้วค่อย ๆ ขยับสะโพกเบา ๆ กับหมอน โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไร

คืนนั้นเป็นคืนที่ฝนตกหนัก

ไฟในหอพักดับ

แพรนั่งตัวสั่นอยู่ในห้องมืด ๆ มีแค่แสงจากโทรศัพท์ส่องใบหน้า

เธอเปิดแชทกลุ่มเพื่อน แล้วเจอคลิปที่เพื่อนคนหนึ่งส่งมาแบบแอบ ๆ

คลิปสั้น ๆ ไม่ถึง 30 วินาที

ผู้ชายคนหนึ่งกำลังใช้ปากกับผู้หญิงอีกคน

เสียงครางเบา ๆ ผสมกับเสียงดูดเลียชุ่มฉ่ำ

แพรกดหยุดคลิปทันที

หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก

เธอวางโทรศัพท์ลง แต่ไม่ถึงสิบวินาที มือก็คว้ามันกลับมาอีกครั้ง

เล่นซ้ำ

คราวนี้เธอไม่กดหยุด

มือที่สั่นเทาของเธอค่อย ๆ ลูบลงไปที่หน้าท้องแบนราบ

ผ่านขอบกางเกงขาสั้นผ้าบาง ๆ

แล้วหยุดชะงักตรงเนินนูนที่ตอนนี้ร้อนผ่าวจนรู้สึกได้แม้ผ่านเนื้อผ้า

“ทำแบบนี้…ไม่น่าจะผิด” เธอบอกตัวเองในใจ เสียงสั่น

เธอค่อย ๆ ดึงขอบกางเกงลงเล็กน้อย

นิ้วชี้กลางเลื่อนลงไปแตะตรงร่องที่เปียกชุ่มเกินคาด

แค่สัมผัสเบา ๆ เธอก็สะดุ้งเฮือก ครางออกมาในลำคอโดยไม่ตั้งใจ

“อ๊ะ…”