วันจันทร์
หลังเลิกเรียนเวลา 17:10 น. ห้องเรียน 6/1 ยังคงเงียบสงัดเหมือนเคย แต่คราวนี้มีบางอย่างแตกต่าง แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่าง สร้างเงายาวบนพื้นไม้เก่า กลิ่นฝนที่เพิ่งตกเมื่อบ่ายยังลอยอบอวล ผสมกับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นเพศที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฟ้าสุดาเดินเข้ามาด้วยท่าทางแข็งทื่อ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้ม กระโปรงยาวปกติ ไม่ได้แต่งตัวเซ็กซี่เหมือนครั้งก่อน ๆ ในมือเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดใหญ่ เอกสารที่เธอเตรียมไว้ทั้งสุดสัปดาห์
ไอซ์ยืนรออยู่แล้ว วันนี้เขาแต่งตัวเรียบร้อยผิดปกติ—เสื้อเชิ้ตนักเรียนสีขาว กางเกงสแล็คสีน้ำเงินเข้ม แต่สายตาของเขายังคงร้อนแรงเหมือนเดิม เขามองเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามา แล้วยิ้มมุมปาก
“ครูมาช้าจังครับวันนี้” เขาพูดเสียงนุ่ม “ผมรอตั้งแต่สี่โมงกว่าแล้ว”
ฟ้าสุดาไม่ตอบ เธอเดินตรงไปที่โต๊ะครู วางซองเอกสารลง แล้วหันหน้ามาเผชิญหน้าเขา ดวงตาเธอแดงก่ำ เหมือนไม่ได้นอนมาหลายคืน
“ไอซ์... ครูจะพูดอะไรสั้น ๆ” เสียงเธอแหบแห้ง “เราต้องจบกันที่นี่”
ไอซ์นิ่งไปชั่วขณะ แล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงนั้นฟังดูขมขื่น
“จบเหรอครับ?” เขาก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ “ครูพูดแบบนี้มาหลายครั้งแล้วนะครับ แต่สุดท้ายครูก็กลับมาหาผมทุกครั้ง”
ฟ้าสุดาส่ายหน้า น้ำตาเริ่มเอ่อ “ครั้งนี้จริงจังค่ะ ครู... ครูท้อง”
คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเหมือนหยุดนิ่ง ไอซ์ชะงัก สีหน้าที่เคยมั่นใจค่อย ๆ จางลง เขามองเธอไม่วางตา ราวกับพยายามอ่านว่าเธอพูดจริงหรือไม่
“...ท้อง?” เสียงเขาต่ำลง “ท้องลูกผม?”
ฟ้าสุดาพยักหน้าช้า ๆ น้ำตาไหลลงแก้ม “ครูตรวจเมื่อเช้า... สองขีดชัดเจน ครู... ครูไม่รู้จะทำยังไงต่อ”
ไอซ์เดินเข้ามาใกล้ จับไหล่เธอทั้งสองข้าง “แล้วครูจะทำยังไงครับ? จะบอกสามีเหรอ? หรือจะ...”
“ครูจะไม่บอกใครทั้งนั้น” เธอตัดบทเสียงสั่น “ครูจะลาออก ครูจะย้ายไปอยู่กับแม่ที่ต่างจังหวัด ครูจะเลี้ยงลูกคนเดียว... และน้องไอซ์... น้องต้องลืมเรื่องทั้งหมดนี้”
ไอซ์หัวเราะออกมา แต่เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งผาก เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ลืม? ครูคิดว่าผมลืมได้เหรอครับ” เขากระชากเสียง “ผมติดครูจนแทบคลั่ง ผมฝันถึงครูทุกคืน ผมคิดถึงกลิ่นครู ผมคิดถึงเสียงครูตอนร้อง... แล้วครูจะให้ผมลืม?”
ฟ้าสุดาถอยหลังจนหลังชนกำแพง “ไอซ์... นี่มันลูกของน้องจริง ๆ แต่เราทำต่อไปไม่ได้แล้ว มันอันตรายเกินไป ถ้าครูต้นรู้ ถ้าโรงเรียนรู้ ถ้าครูถูกดำเนินคดี—”
ไอซ์ก้าวเข้ามาใกล้จนร่างสูงใหญ่กดทับเธอแนบกำแพง มือเขาจับคอเธอเบา ๆ แต่แน่นพอที่จะทำให้เธอรู้สึกถึงแรงกด “ผมไม่สนครับ” เสียงเขาสั่น “ผมไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมแค่ต้องการครู... ต้องการครูทั้งตัว ต้องการให้ครูเป็นของผมคนเดียว”
ฟ้าสุดาร้องไห้หนัก “ไอซ์... ปล่อยครูเถอะ ครูขอร้อง”
แต่ไอซ์ไม่ฟัง เขาก้มลงจูบเธออย่างดุเดือด จูบนี้เต็มไปด้วยความโกรธ ความสิ้นหวัง และความหิวกระหาย เขากัดริมฝีปากเธอจนเลือดซึม ลิ้นบุกรุกอย่างไม่ปราณี มืออีกข้างล้วงเข้าใต้เสื้อเชิ้ต บีบหน้าอกเธอแรงจนเธอครางออกมาด้วยความเจ็บปนเสียว
“หยุดนะ!” เธอสะอึกสะอื้น ดันอกเขาเต็มแรง แต่ไอซ์ยิ่งกดแน่น เขาดึงกระโปรงเธอขึ้น มือล้วงเข้าไปในกางเกงใน นิ้วเขาสอดเข้าไปลึกทันที ทำให้เธอสะดุ้งกรีดร้อง
“ครูยังเปียกอยู่เลยครับ” เขากระซิบเสียงแหบ “ถึงจะบอกเลิก แต่ร่างกายครูยังซื่อสัตย์กับผม”
ฟ้าสุดาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ไอซ์... ครูท้อง... อย่าทำรุนแรง”
คำพูดนั้นทำให้ไอซ์ชะงัก เขาถอนมือออกช้า ๆ มองหน้าเธอด้วยสายตาที่แดงก่ำ น้ำตาเอ่อขึ้นมาในตาเขาเป็นครั้งแรก
“ผม... ผมขอโทษครับ” เสียงเขาสั่น “ผมแค่... กลัวว่าจะเสียครูไปจริง ๆ”
ฟ้าสุดาโผเข้ากอดเขาแน่น ทั้งคู่ทรุดลงนั่งกับพื้น เธอร้องไห้ในอ้อมแขนเขา เขาโอบกอดเธอแน่น ฝังหน้าลงกับผมเธอ ทั้งคู่ร้องไห้ด้วยกันเงียบ ๆ ท่ามกลางห้องเรียนที่เคยเป็นที่ระบายความปรารถนา
หลังจากนั้นนาน ฟ้าสุดาถอนตัวออกเล็กน้อย มองหน้าเขา “ไอซ์... ครูจะไม่บอกใครว่าน้องเป็นพ่อเด็ก” เธอพูดเสียงสั่น “แต่ครูจะไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว ครูจะหายไป... และน้องต้องสัญญาว่าจะไม่ตามหาครู”
ไอซ์มองเธอนิ่ง น้ำตาไหลลงแก้มเขาเงียบ ๆ “ผมสัญญาไม่ได้ครับครู” เขาพูด “แต่... ผมจะให้ครูจากไป ถ้าครูสัญญากับผมอย่างหนึ่ง”
ฟ้าสุดามองเขา “อะไรคะ?”
ไอซ์จับมือเธอขึ้นมาจูบเบา ๆ “ครั้งสุดท้าย... ให้ผมได้กอดครู ได้จูบครู ได้สัมผัสครูอีกสักครั้ง แค่ครั้งสุดท้าย... แล้วผมจะปล่อยครูไปจริง ๆ”
ฟ้าสุดาเงียบไปนาน น้ำตาไหลไม่หยุด ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
“...ค่ะ แค่ครั้งสุดท้าย”
ไอซ์ดึงเธอเข้ามาจูบเบา ๆ คราวนี้ไม่ดุเดือด มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความเสียใจ และการจากลา เขายกเธอขึ้นนั่งบนโต๊ะครูอย่างอ่อนโยน ถอดเสื้อผ้าเธอช้า ๆ ราวกับกลัวว่าถ้าทำเร็วเกินไปเธอจะหายไป แล้วเขาก็เข้าสู่ตัวเธอช้า ๆ ลึก ๆ แต่ไม่รุนแรง ทั้งคู่มองตากันตลอดเวลา น้ำตาไหลไม่หยุด เสียงครางเบา ๆ ผสมกับเสียงสะอึกสะอื้น
เมื่อถึงจุดสุดยอด ไอซ์ปล่อยเข้าไปลึกสุดท้องเธออีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่พูดอะไร เขาแค่กอดเธอแน่น ฝังหน้าลงกับไหล่เธอ ทั้งคู่ตัวสั่นในอ้อมกอดกัน
หลังจากนั้น ฟ้าสุดาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ หยิบซองเอกสารที่วางไว้ แล้วเดินไปที่ประตู เธอหันกลับมามองเขาครั้งสุดท้าย
“ดูแลตัวเองดี ๆ นะไอซ์” เธอพูดเสียงสั่น “และ... ขอบคุณที่ทำให้ครูรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอีกครั้ง”
ไอซ์ยืนนิ่ง มองเธอด้วยสายตาที่แตกสลาย เขาไม่พูดอะไร แค่พยักหน้าช้า ๆ
ฟ้าสุดาเปิดประตู เดินออกไป ประตูปิดลงเบา ๆ เหลือเพียงไอซ์ที่ยืนคนเดียวในห้องเรียนว่างเปล่า เขาคุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้เงียบ ๆ มือกำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ
จุดแตกหักครั้งนี้ ไม่ใช่จุดจบของความลับ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่ยาวนาน สำหรับทั้งสองคน
และสำหรับชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังก่อตัวอยู่ในท้องของเธอ ซึ่งจะเป็นเครื่องเตือนใจชั่วนิรันดร์ ว่าความลับที่เคยร้อนแรง สามารถเผาไหม้ทุกอย่างให้มอดไหม้ได้อย่างสิ้นเชิง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น