วันพฤหัสบดีที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2569

ครั้งแรกที่เธอรู้ว่าตัวเองเปียก – ตอน 2: เพื่อนสนิทที่รู้ทัน


เช้าวันรุ่งขึ้น แพรตื่นมาด้วยความรู้สึกแปลก ๆ

เหมือนร่างกายยังจำความเสียวเมื่อคืนได้ชัดเจนเกินไป

ผ้าปูที่นอนยังมีรอยเปียกจาง ๆ ตรงกลาง เธอรีบเปลี่ยนผ้าปูทันทีที่ตื่น หน้าแดงก่ำทั้งที่อยู่คนเดียว

แต่ที่แย่กว่านั้นคือ… เธอจำได้ทุกคำที่ตัวเองพูดออกมาเมื่อคืน

“อยากให้ใครสักคน… เอาใส่…”

แค่คิดถึงประโยคนั้นก็ทำให้ตรงนั้นมันตอดเบา ๆ อีกแล้ว

แพรต้องรีบก้มหน้าลง กลั้นหายใจแรง ๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองคิดต่อ

บ่ายนั้น มีน — เพื่อนสนิทที่สุดตั้งแต่ม.ต้น — ชวนมาเรียนกลุ่มที่หอของมีน

ปกติแพรไม่ค่อยไปหอคนอื่น แต่มีนเป็นข้อยกเว้นเดียวที่พ่อแม่ยอมให้ไป

เพราะมีนเป็นผู้หญิง แถมพ่อแม่มีนก็เข้มงวดไม่แพ้กัน

พอถึงห้องมีน

ประตูปิดลง

มีนโยนกระเป๋าลงโซฟา แล้วหันมามองแพรแบบจ้อง ๆ

“หน้าแดงอะไรนักหนาวะ ทำอะไรมาอีกแล้วเนี่ย”

แพรสะดุ้ง “ปะ…เปล่า!”

มีนยิ้มมุมปากแบบคนรู้ทัน

“เมื่อคืนไฟดับใช่มั้ย ฉันเห็นเธอออนไลน์อยู่จนตีสองกว่า”

“ก็…ก็แค่เล่นโทรศัพท์เฉย ๆ”

มีนเดินมาใกล้ จนแพรต้องถอยหลังจนหลังชนกำแพง

แล้วมีนก็ก้มลงกระซิบข้างหูเบา ๆ

“คลิปที่ฉันส่งไปเมื่อคืน… เธอดูจนจบรึเปล่า”

แพรตัวแข็งทื่อ

หัวใจเต้นรัวจนเจ็บ

มีนหัวเราะในลำคอ “ดูสิหน้าแดงขนาดนี้ แถมยังกลิ่นหอม ๆ แปลก ๆ ด้วยนะ เปลี่ยนผ้าปูที่นอนมาใหม่รึไง”

“มิน! พูดอะไรเนี่ย!” แพรยกมือปิดปากมีน แต่มีนคว้ามือเธอไว้ได้ก่อน

“อย่ามาโวยวายสิ ฉันไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อย” มีนพูดเสียงนุ่มลง “แค่… อยากรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงบ้างหลังจากนั้น”

แพรหลบตา ไม่กล้าสบตา

มีนถอนหายใจเบา ๆ แล้วดึงแพรไปนั่งบนเตียง

“เธอไม่ต้องอายนะ ฉันก็เคยเป็นแบบเธอเหมือนกัน

ตอนแรกก็แค่… ลูบ ๆ เอง แล้วก็ค่อย ๆ อยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไงถ้ามีคนอื่นช่วย”

แพรเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนตาโต

มีนยิ้มบาง ๆ “อยากลองมั้ย? ให้ฉันช่วยสอน”

“สอน…อะไร?”

มีนไม่ตอบด้วยคำพูด

แต่ค่อย ๆ จับมือแพร แล้วนำไปวางบนต้นขาของตัวเอง

ผิวเรียบเนียน อบอุ่นจนแพรสะดุ้ง

“แค่ลูบก่อน ไม่ต้องกลัว” มีนพูดเสียงนุ่ม

แพรกลืนน้ำลาย

นิ้วสั่นเทา ลูบไปตามต้นขาเรียวยาวของมีน

ยิ่งลูบ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

มีนค่อย ๆ แยกขาออกเล็กน้อย

กระโปรงนักศึกษาของมีนเลิกขึ้นจนเห็นกางเกงในสีครีมบางเบา

ตรงกลางมีรอยเปียกจาง ๆ ชัดเจน

“เห็นมั้ย… ฉันก็เปียกเหมือนกันแค่คิดว่าต้องมาสอนเธอ” มีนกระซิบ

แพรตัวสั่น

แต่คราวนี้ไม่ใช่กลัว

มันคือความตื่นเต้นที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน

มีนจับมือแพรให้เลื่อนขึ้นไปสูงกว่านั้น

จนนิ้วของแพรแตะตรงผ้าบางที่เปียกชุ่ม

“ลูบเบา ๆ เหมือนตอนเธอทำกับตัวเองเมื่อคืน” มีนสั่งเบา ๆ

แพรทำตาม

นิ้วกลางลูบวนไปมาบนเนินนูนผ่านเนื้อผ้า

มีนหลับตาพริ้ม ครางเบา ๆ ในลำคอ

“อืมม์… ดี… แบบนั้นแหละ… ช้า ๆ ก่อนนะ”

ยิ่งมีนคราง แพรยิ่งมั่นใจขึ้น

เธอเริ่มกดแรงขึ้นเล็กน้อย

จนมีนสะโพกยกขึ้นรับมือเธอเอง

“อยาก…ให้เธอเอานิ้วเข้าไปมั้ย” มีนถามเสียงสั่น

แพรพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

มีนค่อย ๆ ดึงกางเกงในตัวเองลง

เผยให้เห็นเนินนูนสีชมพูอ่อน เปียกแฉะจนมันวาว

“เอานิ้วเธอ… แตะตรงนี้ก่อน” มีนจับนิ้วชี้ของแพรไปวางตรงเม็ดเล็ก ๆ ที่บวมขึ้นมา

แค่แตะเบา ๆ มีนก็ครางดังขึ้น “อ๊าา… ตรงนั้น… ใช่เลย…”

แพรเริ่มขยับนิ้ววน วนช้า ๆ แล้วเร็วขึ้นเรื่อย ๆ มีนเกร็งตัว สะโพกโยกตามจังหวะ

“ใส่เข้าไป… ใส่เข้าไปเลยแพร”

แพรค่อย ๆ สอดนิ้วชี้เข้าไปในรูที่ตีบแน่นและร้อนผ่าว มีนร้องออกมาดังลั่นห้อง ก่อนจะยกมือปิดปากตัวเอง

“อ๊ะ… ลึกกว่านี้… ใช่… ใช่แล้ว!”

แพรเริ่มขยับนิ้วเข้าออกช้า ๆ แล้วเพิ่มเป็นสองนิ้วเมื่อมีนเริ่มชิน เสียงน้ำดังแฉะ ๆ ผสมกับเสียงครางของมีนที่พยายามกลั้นแต่กลั้นไม่ไหว

“แพร… เธอเก่ง… เก่งมากเลย… อ๊าาา… จะ…จะเสร็จแล้ว…”

แพรไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร แต่สิ่งที่เธอรู้คือ เธอชอบมาก ชอบที่ได้เห็นเพื่อนสนิทของตัวเองเสียวจนตัวสั่น ชอบที่ได้ยินเสียงครางนั้น ชอบที่นิ้วของเธอทำให้มีนรู้สึกดีขนาดนี้

แล้วจู่ ๆ มีนก็เกร็งกระตุก สะโพกยกขึ้นสูง น้ำอุ่น ๆ พุ่งออกมาชโลมนิ้วของแพร มีนหอบหายใจแรงมาก ก่อนจะทรุดลงมากอดแพรแน่น

“ขอบคุณนะ… ที่กล้าลอง” มีนกระซิบเสียงสั่น

แพรนั่งนิ่ง มองนิ้วตัวเองที่เปียกชุ่มไปหมด แล้วก็ทำแบบเดียวกับที่ทำเมื่อคืน ยกนิ้วขึ้นมาดูดเบา ๆ

รสชาติของมีน… หวานกว่าเธอเองนิดหน่อย แปลก… แต่ติดใจ

มีนเห็นแล้วยิ้มกว้าง “คราวหน้า… ถึงตาเธอบ้างนะ ที่จะให้ฉันสอนแบบจริงจังกว่านี้”

แพรตัวสั่นอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอไม่ปฏิเสธ เธอแค่พยักหน้าเบา ๆ แล้วกระซิบออกมาเสียงเบามาก

“…หนู… อยากลองแล้วค่ะ”

(จบตอน 2)

ตอนต่อไปจะไปต่อแนวไหนดีคะ

•  มีนพาแพรไปเจอของเล่นผู้ใหญ่ครั้งแรก

•  มีนชวนแพรแอบทำในห้องสมุดมหาลัย

•  หรือจะให้มีตัวละครใหม่ (รุ่นพี่ผู้ชาย/ผู้หญิง) เข้ามาเพิ่มความเข้มข้น
บอกมาได้เลยนะคะ ชาวสวน 😈

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น