ห้องฉุกเฉินของหัวใจ

ตอนที่ 1 – การพบกันครั้งแรกในกะดึก

โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งย่านสุขุมวิท เวลา 02:17 น. ของคืนวันศุกร์

ห้องฉุกเฉินเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังติ๊ก ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ พยาบาลวิชาชีพ “แพร” อายุ 29 ปี ยืนก้มหน้าก้มตาเขียนบันทึกการพยาบาลอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เสื้อกาวน์สีน้ำเงินเข้มเปื้อนคราบเลือดจาง ๆ จากเคสอุบัติเหตุเมื่อชั่วโมงก่อน เธอแต่งงานมา 4 ปีกับ “ต้น” หมอเวชปฏิบัติทั่วไปที่ทำงานโรงพยาบาลเดียวกัน แต่คนละตึก ชีวิตคู่ของพวกเขาตอนนี้เหลือแค่การส่งข้อความถามไถ่กันว่า “กะจบกี่โมง” แล้วก็ “กลับบ้านก่อนนะ” ไม่มีจูบสวัสดี ไม่มีกอดตอนเช้า ไม่มีเซ็กส์มาเกือบ 8 เดือนแล้ว

ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก หมอ “ภณ” ศัลยแพทย์กระดูกและข้อคนใหม่ วัย 34 ปี เดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าแต่ยังคมเข้ม เสื้อกาวน์สีเขียวเข้มคลุมตัว ผมยุ่งเล็กน้อยจากกะผ่าตัดยาวนาน 5 ชั่วโมง สายตาเขากวาดมองรอบห้อง แล้วหยุดนิ่งที่แพร

“เคสกระดูกหักหลายท่อน ผ่าตัดเสร็จแล้ว ต้องการห้อง ICU ชั้น 7” เสียงเขาทุ้มต่ำ ฟังดูอ่อนล้าแต่หนักแน่น

แพรพยักหน้า หันไปจัดการเอกสารต่อ แต่เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองหลังเธออยู่นานกว่าปกติ

เมื่อเธอหันกลับมา ภณยังยืนอยู่ตรงนั้น มือกอดอก มองเธอไม่วางตา

“คุณแพรใช่ไหมครับ” เขาถาม “ผมเพิ่งย้ายมาจาก รพ. อีกแห่งเมื่อสองอาทิตย์ก่อน”

“ค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะหมอ” เธอยิ้มตามมารยาท แต่หัวใจเต้นแรงขึ้นแบบไม่มีเหตุผล

ภณก้าวเข้ามาใกล้ จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ลอยมาแตะจมูกเธอ

“ผมได้ยินมาว่าคุณแต่งงานกับหมอต้นแผนกผู้ป่วยนอกใช่ไหมครับ”

แพรชะงักเล็กน้อย “ค่ะ”

เขายิ้มมุมปาก “น่าเสียดาย”

คำพูดนั้นทำให้แพรสะดุ้งในใจ เธอทำเป็นไม่เข้าใจ แล้วรีบหันไปเก็บของ

แต่ภณพูดต่อเบา ๆ ก่อนเดินออกไป

“คนสวยแบบนี้... ควรจะได้ถูกมองด้วยสายตาที่หิวกระหายกว่านี้บ้าง”

ประตูปิดลง เหลือเพียงแพรที่ยืนนิ่ง หน้าแดงก่ำ มือเย็นเฉียบ หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก

เธอรู้สึกผิดที่หัวใจเต้นแรงเพียงเพราะคำพูดประโยคนั้น แต่ในเวลาเดียวกัน เธอก็รู้สึก... มีชีวิตอีกครั้ง

ตอนที่ 2 – ห้องพักแพทย์เวร 03:41 น.

กะดึกยังอีกยาวไกล แพรขอตัวไปห้องพักแพทย์เพื่อเปลี่ยนชุด เพราะเสื้อกาวน์เปื้อนเลือดจนทนไม่ไหว

เมื่อเปิดประตูเข้าไป พบว่าภณนั่งอยู่บนโซฟาเก่า ๆ กำลังถอดเสื้อกาวน์ออก เหลือแต่เสื้อยืดสีดำรัดรูปกับกางเกงสครับ

กล้ามเนื้อแขนและไหล่ที่เห็นชัดเจนทำให้แพรชะงัก

“หมอ... มาพักที่นี่ด้วยเหรอคะ” เธอถามเสียงสั่น

“ห้องพักผู้หญิงเต็มครับ” เขาตอบแบบไม่ใส่ใจ แล้วลุกขึ้นยืน “งั้นผมไปก่อนดีกว่า”

แต่แทนที่จะเดินออก เขากลับเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ

ใกล้จนแพรต้องเงยหน้ามอง

“ผมเห็นสายตาคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ” เขากระซิบ “เหมือนคนหิว... แต่พยายามกลั้นไว้”

แพรตัวสั่น “หมอพูดอะไร—”

ยังไม่ทันพูดจบ ภณก้มลงจูบเธออย่างดุดัน ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีคำถาม ปากเขาประกบแน่น ลิ้นสอดเข้าไปลึกทันที แพรสะดุ้ง ดันอกเขาเบา ๆ แต่ไม่จริงจัง

มือใหญ่ของเขาจับเอวเธอ กดแนบติดตัว เธอรู้สึกได้ถึงความแข็งที่กดทับหน้าท้อง

“หมอ... เรา—” เธอพยายามพูด แต่เสียงถูกกลบด้วยจูบที่หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม

เขาดึงเธอถอยหลังจนหลังชนตู้ล็อกเกอร์เย็นเฉียบ มืออีกข้างล้วงเข้าใต้เสื้อกาวน์ บีบหน้าอกเธอแรงจนเธอครางในลำคอ

“บอกหยุดสิ” เขากระซิบข้างหู ขณะที่กัดใบหูเบา ๆ “ถ้าบอกหยุดจริง ๆ ฉันจะหยุด”

แพรเงียบ น้ำตาเอ่อขึ้นมาในตา เธอรู้ว่าถ้าปล่อยให้มันดำเนินต่อไป เธอจะทรยศทุกอย่าง แต่ร่างกายเธอตอบสนองก่อนสมอง

เธอโอบคอเขาแน่น แล้วจูบเขากลับอย่างหิวกระหาย

ภณหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำน่ากลัว “ดี... เพราะคืนนี้ฉันจะทำให้คุณลืมว่าคุณมีสามี”

เขาดึงเสื้อกาวน์เธอออกอย่างรวดเร็ว ยกเธอขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์ไม้เก่า ๆ แล้วแยกขาเธอออกทันที

ไม่มีการเกริ่นนำ ปากเขาลงไปตรงนั้นทันที ลิ้นแข็งแรงเลียและดูดแรงจนแพรต้องเอามือปิดปากกลั้นเสียง แต่เสียงครางก็หลุดออกมาเป็นจังหวะ

“อย่ากลั้น” เขาหยุดชั่วครู่ มองขึ้นมาด้วยสายตาแดงก่ำ “ฉันอยากได้ยินให้ดัง... อยากให้ทั้งโรงพยาบาลรู้ว่าตอนนี้มีเมียหมอคนหนึ่งกำลังโดนกินหีโดยศัลยแพทย์กระดูก”

คำพูดหยาบคายนั้นทำแพรเสียวจนตัวเกร็ง เธอเกาะขอบเคาน์เตอร์แน่น น้ำตาไหลพราก ทั้งความเสียว ทั้งความรู้สึกผิด ทั้งความโกรธต่อต้นที่ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกแบบนี้มานาน

เมื่อเธอใกล้ถึงจุด ภณลุกขึ้น ดึงกางเกงสครับตัวเองลง ของแข็งใหญ่ยาวที่เด้งออกมานั้นทำให้แพรสะดุ้ง

“กลัว?” เขาถามพร้อมจับโคนมันตบเบา ๆ ที่กลีบเนื้อเปียกชุ่มของเธอ

แพรส่ายหน้า น้ำตายังไหล “...ไม่กลัวค่ะ”

เขายิ้มสะใจ แล้วกระแทกเข้าไปเต็มแรงในครั้งเดียว

แพรกรีดร้องออกมาเสียงหลง เจ็บปนเสียวจนขาสั่น

ภณจับผมเธอด้านหลัง ดึงแรงจนคอเงย แล้วกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จังหวะหนักหน่วงไม่ปราณี ทุกครั้งที่ชนกันลึกสุด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในห้องพักเล็ก ๆ

“บอกมาสิ” เขากัดหลังหูเธอ “ใครเย็ดเก่งกว่ากัน... ฉัน หรือสามีคุณ?”

แพรร้องไห้ปนคราง “...หมอค่ะ... หมอเก่งกว่า... เยอะเลยค่ะ...”

คำนั้นทำให้ภณคลั่งยิ่งขึ้น เร่งจังหวะเร็วสุดแรง จนในที่สุดแพรก็ถึงจุดสุดยอด ร่างสั่นเทิ้ม น้ำตาไหลพราก

ภณกระแทกต่ออีกไม่กี่ครั้ง แล้วปล่อยน้ำร้อน ๆ เข้าไปลึกสุดท้องเธอ เต็ม ๆ จนล้นไหลย้อยลงมาตามต้นขา

ทั้งคู่หอบหายใจหนัก เหงื่อไหลท่วมตัว กลิ่นเพศผสมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวล

ภณก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงแหบพร่า

“พรุ่งนี้กะดึก... คุณจะมาอีกใช่ไหม”

แพรเงียบไปนาน ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ น้ำตายังไหลไม่หยุด

“...ค่ะ จนกว่าฉันจะลืมความรู้สึกว่างเปล่าที่ต้นทำให้ฉันได้จริง ๆ”

เสียงเครื่องวัดชีพจรจากห้องข้าง ๆ ยังดังติ๊ก ๆ ต่อไป เหมือนเตือนว่าโลกภายนอกยังหมุนต่อ แต่ในห้องพักแพทย์เวรคืนนี้ ความลับของทั้งคู่เพิ่งเริ่มต้น และมันร้อนแรง... รุนแรง... จนยากจะหยุดยั้ง