วันศุกร์ หลังเลิกเรียนเวลา 16:45 น.
ห้องเรียน 6/1 ถูกปิดกุญแจแน่นหนาเหมือนเคย แต่คราวนี้บรรยากาศต่างออกไป อากาศในห้องหนาวเย็นผิดปกติ แม้พัดลมเพดานจะหยุดหมุนไปแล้ว ฟ้าสุดายืนกอดอกอยู่หน้าห้องเรียน มือเย็นเฉียบจนสั่น เธอแต่งตัวเรียบร้อยกว่าทุกวัน—เสื้อเชิ้ตสีครีม กระโปรงยาวถึงเข่า ราวกับพยายามสร้างกำแพงบาง ๆ ระหว่างตัวเองกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
ไอซ์เดินเข้ามาช้า ๆ จากทางเดินด้านนอก วันนี้เขาไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนเต็มยศ เสื้อยืดสีดำรัดรูป กางเกงยีนส์ขาด ๆ ที่ทำให้ดูโตเกินวัย เขาหยุดยืนห่างจากเธอแค่สองก้าว มองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาแต่ยังร้อนแรง
“ครูอยากเลิกเหรอครับ” เขาถามตรง ๆ เสียงเรียบแต่คมกริบ
ฟ้าสุดาเงยหน้าขึ้น น้ำตาเอ่อล้นตา “ใช่... เราต้องหยุด ไอซ์” เสียงเธอสั่นจนแทบแตก “เมื่อวาน... ครูเกือบถูกครูเวรเห็น เกือบถูกจับได้ ถ้าครูต้นรู้... ถ้าครูต้นรู้ว่าครูทำอะไรกับนักเรียนของตัวเอง—”
เธอหยุดพูด หายใจติดขัด ไอซ์ก้าวเข้ามาใกล้ จนเธอต้องถอยหลังจนหลังชนประตูห้อง
“แล้วถ้าครูต้นรู้ล่ะครับ?” เขาถามเสียงต่ำ “ครูจะทำยังไง? จะร้องไห้ขอโทษ? จะบอกว่าครูเสียใจ? หรือจะบอกความจริงว่าครูเสียวจนลืมสามีตัวเองไปเลย?”
คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดใจ ฟ้าสุดาร้องไห้ออกมาเสียงดัง
“หยุดพูดแบบนั้นได้ไหม! ครูเกลียดตัวเอง... เกลียดมากที่ทำแบบนี้ เกลียดที่น้องทำให้ครูกลายเป็นคนแบบนี้!”ไอซ์ยิ้มมุมปาก แต่ในตาเขาไม่มีรอยยิ้ม เขายื่นมือไปจับข้อมือเธอ กดแน่นจนเธอเจ็บ
“เกลียดผมเหรอครับครู?” เขากระซิบ ก้มลงจนจมูกเกือบแตะจมูกเธอ “หรือเกลียดที่ครูติดใจ... ติดใจจนนอนไม่หลับทุกคืน ติดใจจนต้องแอบเปิดรูปผมในโทรศัพท์ตอนอาบน้ำ?”
ฟ้าสุดาส่ายหน้าอย่างรุนแรง น้ำตาไหลเป็นทาง “ไม่จริง! ครูจะไม่—”
แต่ไอซ์ไม่ให้เธอพูดจบ เขาดึงเธอเข้ามาจูบอย่างดุเดือด จูบนี้ไม่ใช่จูบแห่งความหลงใหลอีกต่อไป มันเป็นจูบแห่งการลงโทษ—กัดริมฝีปากเธอจนเลือดซึม ลิ้นบุกรุกอย่างไม่ปราณี ฟ้าสุดาดิ้น แต่ยิ่งดิ้น เขายิ่งกดเธอแนบกำแพงแรงขึ้น
“หยุดนะไอซ์!” เธอสะอึกสะอื้น ดันอกเขาเต็มแรง “ครูขอร้อง!”
ไอซ์หยุดทันที ถอยออกห่างหนึ่งก้าว มองเธอด้วยสายตาที่แดงก่ำ “ครูบอกหยุด... งั้นผมหยุด”
ความเงียบกดทับทั้งคู่ ฟ้าสุดายืนหอบ น้ำตาไหลไม่หยุด เธอทรุดลงนั่งกับพื้น หลังพิงประตู ตัวสั่นเทา
“ครู... กลัวจริง ๆ เหรอครับ” เสียงไอซ์อ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังแฝงความเจ็บปวด “กลัวเสียชื่อเสียง กลัวเสียงาน กลัวสามีรู้... หรือกลัวว่าจะหยุดไม่ได้ถ้าผมสัมผัสอีก?”
ฟ้าสุดาเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตายังไหลพราก “ทั้งหมดเลยค่ะ” เธอพูดเสียงแหบ “ครูกลัวหมด... แต่ที่กลัวที่สุดคือ... ครูกลัวว่าถ้าครูหยุดจริง ๆ ครูจะต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม... ชีวิตที่ไม่มีใครมองครู ไม่มีใครแตะต้องครู ไม่มีใครทำให้ครูรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิต”
คำสารภาพนั้นทำให้ไอซ์นิ่งไป เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ จับมือเธอขึ้นมาจูบเบา ๆ ที่หลังมือ เป็นครั้งแรกที่เขาทำอะไรอ่อนโยนขนาดนี้
“ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายครู” เขาพูดเสียงทุ้ม “ผมแค่... อยากให้ครูรู้สึกว่าครูสำคัญ อยากให้ครูรู้ว่าครูสวย ครูเซ็กซี่ และครูสมควรได้รับมากกว่านี้”
ฟ้าสุดาร้องไห้หนักขึ้น เธอโผเข้ากอดเขาแน่น ฝังหน้าลงกับไหล่กว้างของเขา “ครูผิดเอง... ครูอ่อนแอเอง... ครูไม่ควรปล่อยให้มันมาถึงจุดนี้”
ไอซ์กอดเธอตอบแน่น มือลูบหลังเธอเบา ๆ แต่แล้วเขาก็กระซิบข้างหูเธอ เสียงแหบพร่า
“แต่ครูรู้ไหมครับ... ผมหยุดไม่ได้เหมือนกัน ผมติดครูแล้ว... ติดจนถ้าครูบอกเลิกจริง ๆ ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะทำยังไง”
ฟ้าสุดาชะงัก เธอถอยออกเล็กน้อย มองหน้าเขา ในตาของไอซ์ตอนนี้ไม่ใช่แค่ความหิวกระหายอีกต่อไป มันคือความเจ็บปวด ความกลัว และความหลงใหลที่ลึกซึ้งจนน่ากลัว
“แล้วเราจะทำยังไงต่อ...” เธอถามเสียงสั่น
ไอซ์ยิ้มบาง ๆ แต่คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่เศร้า เขาลุกขึ้น ดึงเธอให้ลุกตาม แล้วเดินไปที่โต๊ะครู ดึงเธอให้นั่งลงบนขอบโต๊ะเบา ๆ
“วันนี้... ผมจะไม่ทำอะไรครู ถ้าครูไม่อยาก” เขาพูด “แต่ผมขอแค่... ให้ผมกอดครูอีกสักพัก ให้ผมได้กลิ่นครู ให้ผมได้รู้ว่าครูยังอยู่ตรงนี้”
ฟ้าสุดามองเขานิ่ง แล้วน้ำตาก็ไหลอีกครั้ง เธอโอบคอเขา กอดแน่น ทั้งคู่นิ่งอยู่อย่างนั้นนาน ไม่มีจูบ ไม่มีการสัมผัสที่เร่าร้อน มีแค่การกอดที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ความเจ็บปวด และความผูกพันที่ไม่อาจปฏิเสธ
แต่ในใจของฟ้าสุดา เธอรู้ดี การเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่ได้ทำให้ความลับจบลง มันทำให้มันลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม และมันทำให้เธอรู้ว่า ต่อให้เธอพยายามหนีแค่ไหน สุดท้ายเธอก็จะกลับมาหาเขา เพราะความว่างเปล่าในใจเธอ มันใหญ่เกินกว่าที่เธอจะเติมเต็มด้วยตัวเองได้อีกต่อไป
เสียงฝีเท้าของครูเวรดังแว่วมาอีกครั้ง ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ไอซ์เดินไปเปิดประตูให้เธอ ก่อนจะกระซิบคำสุดท้ายก่อนที่เธอจะก้าวออกไป
“วันจันทร์... ห้องเรียนนี้... ครูจะมาอีกใช่ไหมครับ”
ฟ้าสุดาไม่ตอบ เธอแค่ก้มหน้า เดินออกไป แต่ระหว่างทางเดินยาวของโรงเรียน น้ำตาของเธอยังไหลไม่หยุด และในใจเธอ คำตอบนั้นชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ
...ค่ะ ครูจะมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น