.jpg)
ฝนตกหนักจนกระจกอาคารสูงสะท้อนแสงไฟเมืองเป็นเส้นยาว ๆ
ในออฟฟิศที่เหลือแค่ไฟฉุกเฉินกับแสงจากจอคอมพิวเตอร์ไม่กี่เครื่อง ห้องประชุมกระจกมุมสุดชั้น 27 ยังสว่างอยู่
“ยังไม่กลับอีกเหรอคะ คุณเอก” เสียงนุ่ม ๆ ของน้องใหม่แผนกการตลาดดังขึ้นข้างหลังเขา
เอก วางปากกาลง หันไปมอง แพร่ยืนพิงกรอบประตู เสื้อเชิ้ตสีขาวบาง ๆ ติดกระดุมเม็ดบนสุดหลุดไปแล้วตั้งแต่บ่าย สายตาเธอไม่ใช่สายตาลูกน้องที่มาถามงานอีกต่อไป
“ฝนตกขนาดนี้ กลับยังไงวะ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตากวาดจากคอขาว ๆ ลงไปที่เนินอกที่ยกขึ้นลงชัดเจนทุกครั้งที่เธอหายใจ
แพร่ยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาช้า ๆ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้ให้เสียงตุบ ๆ นุ่ม ๆ
“งั้นหนูขออยู่เป็นเพื่อนจนฝนหยุดได้มั้ยคะ” เธอวางแก้วกาแฟเย็นที่ถือมาลงบนโต๊ะประชุม แล้วค่อย ๆ นั่งลงบนขอบโต๊ะ ตรงหน้าเขาเลย
กระโปรงทรงดินสอรัดรูปเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นสายถุงน่องบาง ๆ ที่รัดต้นขา
เอกสูดหายใจเข้าลึก มือที่วางบนโต๊ะกำแน่น
“แพร่… อย่ามาทำอะไรแบบนี้ในที่ทำงาน”
“ทำอะไรคะ?” เธอเอียงคอ ทำหน้าใสซื่อ “หนูแค่อยากคุยงานเพิ่มนิดหน่อยเอง”
พูดจบ เธอก็เลื่อนตัวเข้าใกล้จนเขาต้องยกหน้าขึ้นมอง กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกลิ่นผิวอุ่น ๆ ลอยมาเตะจมูก
มือเล็ก ๆ ของเธอเอื้อมไปจับปกเสื้อเขา ดึงเบา ๆ
“หรือว่าคุณเอกกลัว… จะหยุดไม่ได้?”
ประโยคนั้นเหมือนจุดไฟในตัวเขา
เอกคว้ามือเธอไว้แน่น ดึงตัวเธอลงมาจากขอบโต๊ะอย่างแรงจนเธอเซเข้ามาในอ้อมแขน เขากดปากลงจูบแบบไม่ให้ตั้งตัว ลิ้นสอดเข้าไปทันที ดูดแรงจนเธอครางในลำคอ
มืออีกข้างเลื่อนลงไปบีบก้นเธอแน่นผ่านผ้ากระโปรง จนผ้าเอี๊ยมขึ้นไปเกือบถึงเอว
“อย่ามาเล่นกับไฟเลยนะ” เขากระซิบเสียงแหบที่ข้างหูเธอ ก่อนจะกัดใบหูเบา ๆ
แพร่ตัวสั่น เอื้อมมือไปปลดเข็มขัดเขา ทำท่าจะคุกเข่าลง
“ไม่ต้อง” เขาดึงเธอขึ้น “วันนี้ฉันไม่ให้เธอลงไปคุกเข่า”
เขาหมุนตัวเธออย่างรวดเร็ว กดอกเธอแนบกระจกห้องประชุม มือหนึ่งยกขาเธอข้างหนึ่งขึ้นพาดบนขอบโต๊ะ กระโปรงถูกดันขึ้นไปกองที่เอว
“มองออกไปข้างนอกสิ” เขากระซิบ “ข้างล่างคนยังเดินกันเต็มถนนเลย… ถ้ากระจกมันใสกว่านี้ พวกเขาจะเห็นเราชัด ๆ”
แพร่ตัวสั่นแรง หายใจถี่ กระจกเย็น ๆ แตะกับหัวนมที่แข็งเป็นไตผ่านเสื้อบาง ๆ
เอกถอดกางเกงตัวเองลงแค่พอให้ตัวเองหลุดออกมา มือเลื่อนไปรูดผ้าคลุมทับของเธอออก เผยให้เห็นกางเกงในลูกไม้สีดำบางเฉียบที่เปียกชุ่มไปแล้ว
เขาไม่ถอดมันออก แค่รูดไปด้านข้าง นิ้วกลางลูบร่องที่ลื่นและร้อนจัดเพียงครั้งเดียว
“เปียกขนาดนี้… ตั้งแต่ตอนไหนวะ”
“ตั้งแต่… ตอนที่คุณเรียกหนูมาอ่านสไลด์ตอนบ่ายค่ะ” เธอพูดเสียงสั่น “เสียงคุณนิ่ง ๆ นิ่ง ๆ นี่… มันเสียว”
เอกยิ้มในลำคอ ก่อนจะจับสะโพกเธอแล้วดันตัวเองเข้าไปข้างในอย่างแรงในครั้งเดียว
แพร่กรีดร้องเบา ๆ มือเกาะกระจกแน่นจนฝ่ามือขาว
“เบา ๆ สิคะ… เดี๋ยวคนข้างนอกได้ยิน”
“ก็ให้มันได้ยินสิ” เขากัดฟัน ดึงสะโพกเธอกระแทกกลับมาทีละแรง ๆ “ให้มันรู้ว่าลูกน้องคนสวยของกูโดนเย็ดอยู่บนชั้น 27”
ทุกครั้งที่เขากระแทก เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในห้องประชุมเงียบ ๆ ผสมกับเสียงครางที่เธอพยายามกลั้นแต่กลั้นไม่อยู่
มือเขาเลื่อนไปข้างหน้า บีบหน้าอกเธอแรง ๆ จนกระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดกระเด็น
“หีเธอฟิตชิบหายเลยว่ะ” เขาคราง “ดูดตูดฉันแน่นแบบนี้… อยากให้แตกข้างในเลยมั้ย”
แพร่พยักหน้าอย่างแรง น้ำตาคลอ “ค่ะ… ขอข้างในเลยค่ะ หนูอยากได้น้ำคุณเอกเต็ม ๆ”
คำพูดนั้นทำให้เอกเสียสติเต็มตัว
เขาดึงผมเธอเบา ๆ ให้เงยหน้าขึ้นมองกระจก เห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่กำลังถูกกระแทกอย่างหนักหน่วง หน้าอกโยกไปมา หน้าตาแดงก่ำ
“มองตัวเองสิ… ดูสิว่าตอนนี้เธอหน้าตาเหมือนอะไร”
แพร่มองเงาตัวเอง แล้วก็สะอื้นออกมา เพราะความเสียวที่พุ่งถึงขีดสุด
“เหมือน… อย่างกับ… โสเภณีเลยค่ะ…”
“ใช่” เขากระแทกแรงขึ้น “โสเภณีของกูคนเดียว”
ไม่ถึงสิบครั้งต่อจากนั้น เขาก็กระตุกตัวแน่น ดันลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วปล่อยน้ำอุ่น ๆ พุ่งเข้าไปข้างในเธอเป็นจังหวะ ๆ
แพร่ตัวเกร็ง ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน น้ำตาไหลเป็นทาง มือตบกระจกเบา ๆ
ทั้งคู่หอบหายใจอยู่นาน
เอกค่อย ๆ ถอนตัวออก น้ำขาวขุ่นไหลย้อยลงมาตามต้นขาเธอ
เขาหมุนตัวเธอกลับมา ก้มลงจูบหน้าผากเบา ๆ
“ฝนยังไม่หยุดอีกสักพัก” เขาพูดเสียงนุ่มลง “คืนนี้… อยู่ต่ออีกยกมั้ย”
แพร่ยิ้มอ่อนแรง มือโอบคอเขา
“ถ้าคุณเอกยังไหว… หนูไหวค่ะ”
เขาหัวเราะในลำคอ แล้วอุ้มเธอขึ้นวางบนโต๊ะประชุมอีกครั้ง
“งั้น… รอบนี้เล่นกันยาว ๆ เลยละกัน”
ไฟในห้องประชุมยังสว่าง และฝนข้างนอกก็ยังไม่คิดจะหยุดตก
(จบ)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น