หกเดือนต่อมา
เดือนกรกฎาคม 2569 จังหวัดเชียงใหม่ อำเภอสันกำแพง บ้านไม้หลังเล็กริมทุ่งนาเขียวขจี
ฟ้าสุดายืนอยู่หน้าบ้าน มือหนึ่งประคองท้องที่เริ่มโตขึ้นชัดเจน เธอสวมเสื้อเชิ้ตหลวม ๆ สีครีม กระโปรงยาวถึงข้อเท้า ผมยาวถูกรวบเป็นมวยต่ำ ไม่มีเครื่องสำอาง ไม่มีรองเท้าส้นสูง ไม่มีเสื้อผ้ารัดรูปที่เคยทำให้เธอรู้สึกเซ็กซี่ มีแค่ลมเย็นจากภูเขา และเสียงนกกระจิบที่ร้องอยู่บนต้นมะม่วง
เธอลาออกจากโรงเรียนอย่างเป็นทางการเมื่อสามเดือนก่อน บอกทุกคนว่า “สุขภาพไม่ดี ต้องพักรักษาตัวที่ต่างจังหวัด” เอก—สามีของเธอ—ยอมรับคำขอหย่าอย่างเงียบ ๆ เขาไม่ได้ถามอะไรมาก แค่เซ็นเอกสาร แล้วพูดสั้น ๆ ว่า “ถ้าเธอมีความสุข... ก็ดีแล้ว” คำพูดนั้นทำให้ฟ้าสุดาร้องไห้ทั้งคืน แต่ก็โล่งใจอย่างประหลาด
แม่ของเธอ—คุณยายวัย 68—เป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด รู้ว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเอก แต่คุณยายไม่เคยตำหนิสักคำ แค่กอดเธอแน่น แล้วพูดว่า “ลูกแม่โตแล้ว จะเลือกทางไหน แม่ก็ยอมรับหมด”
ฟ้าสุดาเดินลงไปที่สวนหลังบ้าน ที่นี่เธอปลูกผักสลัด ปลูกดอกไม้ และเลี้ยงไก่สามตัว ชีวิตใหม่ของเธอเรียบง่ายจนน่าตกใจ ตื่นเช้ามาชงกาแฟดำ ดื่มช้า ๆ ขณะมองพระอาทิตย์ขึ้น กลางวันอ่านหนังสือ ช่วยแม่ทำกับข้าว กลางคืนนั่งคุยกับลูกในท้อง เบา ๆ ราวกับกลัวใครจะได้ยิน
แต่บางคืน เมื่อลมพัดแรงจนหน้าต่างสั่น เธอก็ยังฝันถึงเขา
ฝันถึงห้องเรียน 6/1 ฝันถึงโต๊ะครูที่เคยสั่นสะเทือน ฝันถึงมือใหญ่ที่จับผมเธอ ดึงแรงจนคอเงย ฝันถึงเสียงกระซิบข้างหูว่า “ครูเป็นของผมคนเดียว”
เธอจะตื่นขึ้นมาด้วยตัวเปียกชุ่มเหงื่อ มือสั่นเทา ลูบลงไปที่ท้องเบา ๆ แล้วน้ำตาก็ไหลเงียบ ๆ
“ลูกของแม่... จะไม่เหมือนแม่นะ” เธอกระซิบกับตัวเอง “แม่จะไม่ให้ลูกต้องเจ็บปวดแบบนี้”
วันหนึ่ง หลังจากฝนตกหนักทั้งคืน ฟ้าสุดาเปิดเฟซบุ๊กที่ไม่ได้แตะมานานหลายเดือน เธอเลื่อนดูไปเรื่อย ๆ จนเจอโพสต์หนึ่ง
เป็นรูปเด็กหนุ่มยืนในชุดครุยจบการศึกษา ม.6 ยิ้มกว้าง แต่สายตาดูว่างเปล่า ใต้รูปมีแคปชั่นสั้น ๆ
“จบแล้วครับ... ทุกอย่าง” — ธัชกร
ฟ้าสุดามองรูปนั้นนาน นิ้วสั่นจนแทบกดไม่ได้ เธอเลื่อนลงไปดูคอมเมนต์ มีเพื่อน ๆ แต่งตัวนักเรียนมาแท็กกันเยอะ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้เคยทำอะไร ไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยรักใคร และไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยเสียใจขนาดไหน
เธอปิดเฟซบุ๊ก แล้วนั่งร้องไห้เงียบ ๆ ที่โต๊ะไม้ตัวเล็ก มือลูบท้องเบา ๆ
“ลูกของแม่... พ่อของลูกเป็นคนดีนะ” เธอพูดกับลูกในท้อง “เขาแค่... รักแม่มากเกินไป”
คืนนั้น ฟ้าสุดานั่งมองดาวบนชานบ้าน คุณยายเดินออกมานั่งข้าง ๆ ถือถ้วยชาร้อน ๆ มาให้
“ยังคิดถึงเขาอยู่เหรอลูก” คุณยายถามเบา ๆ
ฟ้าสุดาพยักหน้า น้ำตาไหลอีกครั้ง “คิดถึงค่ะแม่... แต่ไม่ใช่แบบอยากกลับไป คิดถึงแบบ... เสียดายที่เราไม่เคยได้เริ่มต้นอย่างถูกต้อง”
คุณยายลูบหัวเธอเบา ๆ “ชีวิตมันมีบทเรียนแพง ๆ เสมอ แต่ลูกแม่ยังมีโอกาสเขียนบทใหม่ได้ เขียนให้ดีกว่ารอบที่แล้ว”
ฟ้าสุดายิ้มทั้งน้ำตา เธอมองไปที่ท้องตัวเอง แล้วพูดเบา ๆ
“ใช่ค่ะ... คราวนี้แม่จะเขียนให้ดี เพื่อลูก... เพื่อตัวแม่เอง และเพื่อไม่ให้ความผิดพลาดครั้งนั้น กลายเป็นบาดแผลที่ไม่มีวันหาย”
ลมเย็นพัดผ่าน พัดพากลิ่นดอกมะลิจากสวนหลังบ้าน ฟ้าสุดาหายใจเข้าลึก ๆ ครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่เธอรู้สึกว่าตัวเองหายใจได้เต็มปอดจริง ๆ
ชีวิตใหม่ของเธอ อาจไม่สมบูรณ์แบบ อาจมีรอยแผลเป็นที่มองไม่เห็น แต่ครั้งนี้ เธอจะไม่หนีจากตัวเองอีกแล้ว
เธอจะเผชิญหน้า จะรับผิดชอบ และจะรักลูกในท้อง ด้วยหัวใจที่เคยแตกสลาย แต่ตอนนี้กำลังเยียวยาตัวเองอย่างช้า ๆ
และบางที วันหนึ่งในอนาคต เมื่อลูกของเธอโตขึ้น เธออาจเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ไม่ใช่เพื่อให้อภัย แต่เพื่อเตือนว่า ความรักที่รุนแรงเกินไป บางครั้งอาจนำพาความเจ็บปวดที่ยาวนาน มากกว่าความสุขที่ชั่วขณะ
ฟ้าสุดามองดาวบนฟ้า แล้วกระซิบกับตัวเองเบา ๆ
“ขอบคุณนะไอซ์... ที่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันยังมีชีวิต แต่ตอนนี้... ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือ เพื่อตัวฉันเอง และลูกของเรา”
เสียงลมพัดเบา ๆ ราวกับเป็นคำตอบจากฟ้าที่ไกลลิบ และในคืนนั้น ฟ้าสุดาหลับสนิทเป็นครั้งแรก โดยไม่ต้องฝันถึงห้องเรียน 6/1 อีกเลย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น